Ό,τι και να κάνει ο κ. Παπανδρέου είναι πλέον παρελθόν

Η μεγαλύτερη δυστυχία για την Πατρίδα μας είναι ότι σε μια κρίσιμη καμπή, την κυβερνάει ένας εξουσιομανής άνθρωπος, που μπροστά την καρέκλα του, δεν υπολογίζει τίποτα. Η πρόταση για το δημοψήφισμα, δείχνει το μέγεθος της ανευθυνότητας του ανδρός.
Αν ο κ. Παπανδρέου στις 27 Οκτωβρίου «διαπραγματεύτηκε» μια καλή συμφωνία για την Ελλάδα (έτσι μας είπε δημόσια και ο ίδιος και ο κ. Βενιζέλος), τότε ποιός ο λόγος να τη θέσει σε δημοψήφισμα; Δεν φοβάται μήπως ….παρασυρθεί ο λαός και την καταψηφίσει;
Αν πάλι ο κ. Παπανδρέου αποδέχθηκε μια κακή συμφωνία, τότε γιατί μας είπε ψέματα, όταν έμπλεος ικανοποίησης μας την παρουσίασε ως επιτυχία; Και γιατί δεν έχει το θάρρος να το ομολογήσει, αλλά ζητάει από τον Ελληνικό λαό να διορθώσει τα εγκληματικά του λάθη;
Η αλήθεια είναι ότι πρόταση για το δημοψήφισμα αποδεικνύει ότι ο κ. Παπανδρέου αναζητά «φύλο συκής» για να κρύψει την πολιτική του γύμνια και αποτυχία.
Κατ’ αρχήν,  από τη αναγγελία του δημοψηφίσματος αμφιβάλλω, αν υπάρχει πλέον δανειακή σύμβαση!
Ποια χώρα της ΕΕ, θα σπεύσει  να κυρώσει μια  δανειακή σύμβαση όταν αυτή τελεί υπό την αίρεση του ελληνικού λαού;
Δεύτερον, η Ελληνική Βουλή είναι δυνατόν να ψηφίσει μια σύμβαση, την οποία αργότερα μπορεί να καταψηφίσει ο Ελληνικός λαός; Αντιλαμβάνεται ο κ. Παπανδρέου ότι παίζει παιχνίδια με τους θεσμούς; Και μάλιστα επικίνδυνα;
Ας υποθέσουμε ό,τι όλα αυτά ξεπερνιούνται, πιστεύει στ’ αλήθεια ο κ. Παπανδρέου ότι ο Ελληνικός λαός  θα έχει τον χρόνο να ….μελετήσει μια σύμβαση η οποία βρίθει τεχνικών λεπτομερειών, που είναι δυσνόητες ακόμα και για τους ειδικούς; Άρα το δίλημμα είναι κίβδηλο.
Να έρθουμε τώρα στην ουσία του πράγματος. Γιατί ο κ. Παπανδρέου οδηγήθηκε σ’ αυτή την απόφαση;
Μια πρώτη εξήγηση είναι πως με τη κοινοβουλευτική του ομάδα στα πρόθυρα της διάλυσης, αναζητούσε τρόπο να τη συσπειρώσει. Προς την  ίδια κατεύθυνση κινείται και το αίτημα για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εγκλωβίζονται προσωρινώς.
Δεύτερον,  θεωρεί ότι έτσι ανταποκρίνεται στο αίτημα  για ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών.
Τρίτον, κερδίζει πολιτικό χρόνο για να περάσει  από τη Βουλή τον προϋπολογισμό και άλλα κρίσιμα νομοσχέδια.
Τέταρτον, ουσιαστικά μετακυλύει στον Ελληνικό λαό τις ευθύνες της δικής του πολιτικής ανεπάρκειας.
Θα του συμβεί αυτό που εξορκίζει
Με το 75%  του εκλογικού σώματος να διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική και το σύνολον των κομμάτων της αντιπολίτευσης εναντίον της ιδέας του δημοψηφίσματος, αμφιβάλλει κανείς για το αποτέλεσμα;
Έτσι, το πιθανότερο είναι το δημοψήφισμα να μετατραπεί σε μια μαζική αποδοκιμασία της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικώς.
Ποιες, επομένως, θα είναι οι συνέπειες;
Ο κ. Παπανδρέου, βάζει τη  χώρα σε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας.
Δεύτερον, εκβιάζει σκαιότατα τον ελληνικό λαό με καταστροφικά διλήμματα. Και αυτό θα το βρεί μπροστά του.
Τρίτον, υπονομεύει  μια συμφωνία την οποία παρουσίασε ως επιτυχία του, άρα αυτοαναιρείται!
Τέταρτον, αποδεικνύεται αναξιόπιστος έναντι των εταίρων, με τους οποίους συμφώνησε τη δανειακή και ουδείς πλέον θα τον παίρνει στα σοβαρά.
Πέμπτον, με μια μαζική αποδοκιμασία, ο κ. Παπανδρέου δεν θα μπορέσει να παραμείνει ούτε μια μέρα στην εξουσία. Άρα, τελικά θα αναγκαστεί να οδηγηθεί σε εκλογές τις οποίες με το δημοψήφισμα προσπαθεί να αποφύγει προσωρινώς.
Εν κατακλείδι, με το δημοψήφισμα ο κ. Παπανδρέου επιχειρεί να οργανώσει τη δραπέτευσή του, παραδίδοντας μάλιστα στο διάδοχό του μια διαλυμένη χώρα. Τον απασχολεί μόνον η προσωπική του διάσωση και «γαία πυρί μειχθήτω». Ξέρει ότι δεν έχει ελπίδες να κερδίσει το δημοψήφισμα! Γνωρίζει, επίσης, ότι αυτή η παρατεταμένη αβεβαιότητα θα επιδεινώσει την οικονομία μας. Όμως ακόμα και τώρα,  επενδύει στο φόβο! Τρέφει  μια αμυδρά ελπίδα, μήπως, ο Ελληνικός λαός, μπροστά στο φάντασμα της χρεοκοπίας, του δώσει  παράταση χρόνου. Πλανάται. Αν πάλι χάσει, θα έχει να λέει, ότι δεν φταίει ο ίδιος, αλλά ο λαός που ήταν …ανώριμος και η αντιπολίτευση που τον παραπλάνησε!
Ελπίζει στην καταστροφή για να δικαιωθεί.
Πολύ φοβούμαι ότι με αποκλειστική ευθύνη του Πρωθυπουργού, η χώρα οδηγείται σε επικίνδυνα μονοπάτια. Είναι στα χέρια του Προέδρου της Δημοκρατίας να αποτρέψει τους τυχοδιωκτισμούς του κ. Παπανδρέου. Ίσως είναι και καθήκον του..
Κώστας Ροδινός

Ο κόσμος περιμένει τον Αντώνη Σαμαρά

Όσα συνέβησαν αυτές τις ημέρες ένα μόνο πράγμα αποδεικνύουν, για όποιον έχει μάτια και βλέπει και αυτιά και ακούει. Ο κόσμος αηδίασε με το πολιτικό προσωπικό. Ένα πολιτικό προσωπικό που δεν διαθέτει πλέον ούτε τα στοιχειώδη ανακλαστικά της πολιτικής επιβίωσης.
Πως να εξηγήσουμε διαφορετικά όσα βγαίνουν και λένε σε κανάλια και εφημερίδες οι πρωταγωνιστικές φιγούρες της ελληνικής καταστροφής, λίγες μόνο ώρες ύστερα από όσα συνέβησαν σε όλη την Ελλάδα με αφορμή τις παρελάσεις για την εθνική επέτειο;
Γράφει στα ΝΕΑ ο Βενιζέλος που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ποιος θα διαδεχθεί το κουφάρι του ΠΑΣΟΚ: « Η κρίση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα είναι βαθιά και πολυεπίπεδη. Δεν είναι κρίση µόνον οικονοµική, ούτε πολύ λιγότερο κρίση απλώς δηµοσιονοµική. Είναι κρίση ηθική και υπαρξιακή. Δοκιµάζεται πλέον η κοινωνική και εθνική συνοχή. Δοκιµάζεται η ικανότητά µας να συνεννοούµαστε µε ορθολογικό τρόπο γύρω από θεµελιώδη ζητήµατα εθνικής στρατηγικής....”
Ποιός όμως προκάλεσε αυτήν την πολυεπίπεδη κρίση; Ποιός έθεσε σε δοκιμασία την κοινωνική συνενοχή; Ποιοί οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή; Κουβέντα γι αυτά ο πολύς κ. Βενιζέλος
Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργεύων ΓΑΠ νοιάζεται μόνο για την σύνδεση της Κρήτης με την … Αιγυπτιακή επανάσταση (δίνοντας μεταξύ άλλων και αφορμές να ακούγονται φωνές περί …”κρητικής ανεξαρτησίας”) και καμαρώνει για τα αποτελέσματα της τελευταίας Συνόδου Κορυφής
Αντί δηλαδή να ζητήσουν συγγνώμη από τον λαό για τις αποτυχίες τους και για το τέλμα στο οποίο οδηγήσαν την χώρα, μας λένε κι από πάνω ότι είναι δική τους επιτυχία το κατά 50% κούρεμα που αποφάσισαν άλλοι ερήμην τους και το οποίο πριν από λίγο οι ίδιοι εξόρκιζαν ως απευκταίο και παρακαλάνε για βοήθεια εκείνους  έβριζαν μέχρι πρότινος.
Χρειάζεται θράσος χιλίων καρδιναλίων για να προκαλεί κανείς με τόσον πολιτικό αμοραλισμό και και ανερυθρίαστα τον λαό που υποφέρει από την ίδια την πολιτική του. Δεν είναι πλέον μόνο άσχετοι και ανόητοι. Είναι εθνικά επικίνδυνοι.
Δεν υπάρχει πλέον πολίτης που δεν είναι αγανακτισμένος με αυτά που συμβαίνουν, που δεν αντιλαμβάνεται ότι βρισκόμαστε όλοι ένα βήμα από το χείλος της καταστροφής.
Δυστυχώς η ΝΔ του Σαμαρά δεν πείθει ακόμα. Μόνο ο Σαμαράς υπάρχει κανείς άλλο. Οι υπόλοιποι, με ελάχιστες εξαιρέσεις,  αντιμετωπίζουν περιδεείς την κοινωνική οργή κοιτάζουν έκπληκτοι αυτά που συμβαίνουν, και τι κάνουν; Τρέχουν στο Mega, ή στην “Καθημερινή” για να ζητήσουν προστασία.
Γράφαμε πριν από αρκετό καιρό εδώ απευθυνόμενοι στον μόνο που αποτελεί πλέον την ελπίδα του Έθνους: Αν δεν φας θεριό, θεριό δε γίνεσαι
Οι παρθενογενέσεις σπανίζουν. Οι μεγαλύτερες ιστορικές αλλαγές, ακόμα και οι επαναστάσεις, εμπεριείχαν στοιχεία συνέχειας.
Επομένως η κατά Σαμαρά «δημοκρατική επανάσταση» θα πατήσει ΚΑΙ σε υπάρχοντα «πάγια».
Αλλά στην ΝΔ το μόνο υπάρχον «πάγιο» που αξίζει είναι ο κόσμος, τα υπόλοιπα είναι αποσβεσμένα ή ευτελή.
Ο κόσμος τον έφερε στην αρχηγία, αυτός μπορεί να τον αναδείξει κυβερνήτη, αυτός είναι η μοναδική δύναμή του.
Αλλά και ο αυστηρότατος, χωρίς υπομονή πλέον, κριτής.
Με τους μηχανισμούς δεν τα πήγε καλά.  Το διαπίστωσε στα «πέτρινα χρόνια» του.
Τι τον κάνει να πιστεύει ότι θα τα πάει τώρα;
Αν ο Σαμαράς δεν ρισκάρει τώρα να τα αλλάξει όλα, αν δεν βγει ο ίδιος μπροστά και να δείξει το πραγματικό πρόσωπο της αλλαγής που περιμένει ο λαός, αν δεν δείξει τον Σαμαρά που ξέρουμε όλοι όσοι τον ζήσαμε στα πέτρινα χρόνια, τότε το όνειρο θα απομακρύνεται συνεχώς.
Με φθαρμένα υλικά δεν χτίζεται καινούριο οικοδόμημα
Μπορεί να ρωτήσει και τον Καραμανλή.

Λαϊκό και πατριωτικό κίνημα με καλούς τρόπους δεν γίνεται

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Η ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας έγινε από το ποτάμι της λαϊκής βάσης, που σάρωσε σόγια, μαφιόζικες κολλεγιές και νταραβέρια δεκαετιών. Ενώ δε στην αρχή η διαδικασία έμοιαζε με στημένο πολιτικό στοίχημα της διαπλοκής, τελικά στις 29/11, την 11^η Σεπτεμβρίου του «μητσοτακισμού», οι απλοί άνθρωποι άφησαν σύξυλους καναλάρχες, μπετατζήδες και λοιπούς συγγενείς.
Η Νέα Δημοκρατία ως κόμμα εξουσίας, με μακρά πορεία στα χρόνια της Μεταπολιτευτικής Παράγκας, έχει απ’ όλα. Καλούς, κακούς, γόνους, αυτοδημιούργητους, ικανούς, μέτριους, ανίκανους. Κυρίως όμως έχει λαϊκή πατριωτική βάση και αρχηγό που μετέχει του Ελληνικού Τρόπου.
Σ’ αυτό το Έθνος, οι τελευταίοι αληθινοί αριστοκράτες μας έπεσαν στο πλάι του βασιλέως στην πύλη του Ρωμανού. Όσοι σήμερα περιφέρονται κομψευόμενοι με καγιέν, όλα αυτά τα καθεστωτικά κοχίμπα με τις αγορασμένες φιλάνθρωπες συζύγους, πίσω τους έχουν τσομπάνους, γεωργούς, πολλούς παπάδες, άντε και κανένα δάσκαλο. Μπορεί τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα να τα κονόμησαν, όπως τα κονόμησαν, αλλά πίσω τους, το μόνο γαλάζιο που υπάρχει, είναι το λουλάκι, με το οποίο η γιαγιά τους έκανε μπουγάδα στο καζάνι. Κόκκινο και μόνο κόκκινο είναι το αίμα. Κι ο Λαός το έχυσε άφθονο.
Η επί τριάντα χρόνια καταστροφή της παραγωγικής βάσης της χώρας ήταν το πρώτο καίριο χτύπημα στην ισχύ του Έθνους, στις βάσεις της Ελευθερίας του. Η γενοκτονία της ελληνικής γεωργίας, βιομηχανίας και βιοτεχνίας, με την «άνθηση» των παρασιτικών δραστηριοτήτων, με δανεικά που έπαιρνε ο Λαός και τα κατασπάραζαν λίγοι, διέστρεψε και την «κουλτούρα εργασίας» των Ελλήνων, χάλασε την ψυχή μας. Η εργασία που από μόνη της ήταν αξία για τον Έλληνα αντικαταστάθηκε από την άκοπη επιτηδειότητα. Ο δουλευταράς, ο προκομένος αντικαταστάθηκε ως πρότυπο από το επιτυχημένο λαμόγιο.
Παράλληλα οι Ελληνικές Ιδέες υποχωρούσαν ατάκτως. Στην Παιδεία, τα ΜΜΕ, την Τέχνη, έκανε έφοδο η λερή φάλαγγα της καθεστωτικής «προόδου». Μισέλληνες, χολερικοί, που μισούν την ίδια τη γη που πατάνε, άλλοι βετεράνοι του σταλινισμού και των παραφυάδων του κι άλλοι μέλη της ανωνύμου εταιρείας «΄Ήρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.» κοπρίζουν τους ανθελληνικούς νεωτερισμούς τους στα παιδιά μας και στο Λαό.
Στο Κυπριακό, στην εν γένει αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο και την Θράκη, στο Μακεδονικό, στο Κουρδικό, στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, παντού, και τώρα στην οικονομική κρίση, στην παιδεία, η ίδια χορηγημένη, καλολαδωμένη και μισελληνική παρέα, βρέθηκε απέναντι πάντοτε στο Λαό, την Πατρίδα και τα συμφέροντα της. Στελεχώνουν τους κάθε είδους μηχανισμούς της παρακμής, δημοσιογραφικούς, πολιτικούς, επιχειρηματικούς. Αντζέντηδες όπλων, σκουπιδιών, ξένων συμφερόντων και ντόπιων νταβαντζήδων.
Μαζεύουν υπογραφές, γράφουν, μιλούν, στέλνουν τις εκπομπές τους για προέγκριση σε πρεσβείες, συκοφαντούν πρόσωπα, αποκρύπτουν γεγονότα, παίρνουν «πολιτικές πρωτοβουλίες» στο όνομα της σωτηρίας της Πατρίδος. Συνήθης στόχος η διάσωση των μηχανισμών της παρακμής και της υποτέλειας. Όλοι τους είναι ανοιχτοί από πολλές μπάντες, τα ρούχα τους κρέμονται στις καρέκλες, γιατί η ντουλάπα τους είναι τίγκα στους σκελετούς.
Η κρίση σήμερα ξεβρακώνει όλο αυτό το μεταπολιτευτικό σύστημα, τραβάει το κουρέλι της βερεσέ ευμάρειας και φαίνονται όλες οι κακοφορμισμένες πληγές μας στους θεσμούς, στην οικονομία, την παιδεία, την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ.
Τα αλλεπάλληλα πολιτικά και οικονομικά Βατερλώ της “κυβέρνησης” έχουν σαν άμεση συνέπεια την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων ομάδων πολιτών. Σε λίγο όλη η βάση, όλων των κομμάτων θα είναι λαϊκή, σχεδόν προλετάριοι, γιατί ως τώρα έχουμε δει μόνο την ουρά του θηρίου της φτώχειας. Επιστήμονες και χειρώνακτες θα ζουν σχεδόν το ίδιο, με τα απολύτως απαραίτητα ή και στερούμενοι πολλά από αυτά. Γι’ αυτό λέω ότι η Κεντροδεξιά ή θα είναι λαϊκή ή δεν θα υπάρχει. Δεν το επιτάσσουν μόνο η ηθική, το δίκαιο και η Ιστορία. Το λένε και οι αριθμοί. Σε λίγο, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Γιώργος, αν αφεθούν κι άλλο τα πράγματα έτσι, οι απλοί άνθρωποι θα επιτίθενται σε όποιον φοράει γραβάτα.
Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της χώρας σε υγιείς βάσεις είναι ο μόνος δρόμος. Κι αυτές οι υγιείς βάσεις προϋποθέτουν ένα ελληνικό λαϊκό και πατριωτικό κίνημα που θα κινητοποιήσει στην βάση όλες τις υγιείς και ρωμαλέες δυνάμεις της Πατρίδας υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Ελληνικό κίνημα με Έλληνα ηγέτη.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει με κατάλυση θεσμών και συμβόλων αλλά ούτε και με καλούς τρόπους. Πάντα «η δύναμη βρίσκεται στις γροθιές κι όχι στα καλοσυνάτα πρόσωπα».
Σίγουρα η ΝΔ, ως κόμμα με αστικές καταβολές, κόμμα νοικοκυραίων, όπως είναι πλειοψηφία των Ελλήνων, δεν θα αποστεί της ευπρέπειας. Άλλωστε όταν λέω ότι η διαφορά μας από τους απέναντι, είναι ότι εμείς πιστεύουμε πραγματικά στους θεσμούς και τους υπερασπιζόμαστε, το εννοώ. Εμείς δεν είμαστε ΠΑΣΟΚ, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα αλλά ο σκοπός υπάρχει και πρέπει να τον κατακτήσουμε. Αυτό όμως, από την άλλη, δεν θα γίνει με το σεις και με το σας. Και η ευπρέπεια δεν μπορεί να σημαίνει και ανοχή στην προδοσία. Γιατί, αδέρφια, πείτε ότι θέλετε, εκ του αποτελέσματος προδοσία είναι, ένα οικονομικό και κοινωνικό «1922». Εδώ που φτάσαμε δεν έχουμε απλώς δυσαρμονία Λαού και κυβέρνησης. Ήδη γεννιέται τυφλό μίσος.
Η δε αριστερά πάσης φύσεως ενοχλείται σφόδρα από την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας της στον χώρο των ιδεών. Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν της ανήκει, ούτε η αγροτική, βιομηχανική και βιοτεχνική ανάπτυξη της χώρας. Στους δε νεοφιλελεύθερους δεν ανήκει απολύτως τίποτα, μόνο η κοινωνική ανθρωποφαγία, ο δοσιλογισμός, η περιφρόνηση που τους ανταποδίδει ο Λαός, που συνήθως ταΐζει αυτό τον εσμό άκαπνων ηλιθίων, που έχουν ένσημα μόνο στην …ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ.
Όπως πολύ σωστά είχαμε προβλέψει, οι πλέον αγανακτισμένοι των αγανακτισμένων είναι αυτοί που πίστεψαν στο «λεφτά υπάρχουν». Η αποτυχία της κυβέρνησης κι οι συνέπειες της κρίσης καταργούν τις διαχωριστικές γραμμές. Εν δυνάμει αυτό το λαϊκό πατριωτικό κίνημα θα συγκεντρώσει κάτω από τις σημαίες του από την λαϊκή δεξιά και μεγάλες μάζες του ΠΑΣΟΚ, ως την πατριωτική αριστερά.
Ο Γιώργος Παπανδρέου πιστεύω πως αναζητά αξιοπρεπή τρόπο διαφυγής. Γιατί πλέον στο ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν αυτό που καταλάβαμε όλοι με την κλιμάκωση των λαϊκών αντιδράσεων στην παρέλαση: δεν θα μπορέσουν ούτε προεκλογική εκστρατεία να κάνουν.
Σε ποια πλατεία θα πάνε να μιλήσουν; Σε ποιες γειτονιές θα περπατήσουν; Σε ποιο καφενείο θα μπουν; Υπουργοί και βουλευτές σκέφτονται με δέος την προεκλογική περίοδο.
Νοικοκυραίοι τους βρίζουν και τους προπηλακίζουν, οι ίδιοι οι συγχωριανοί, οι γείτονες κι οι γνωστοί τους. Αυτοί που έχουν κάποιο θάρρος μαζί τους, συμμαθητές, συνάδελφοι στη δουλειά και συντοπίτες είναι οι πλέον αμείλικτοι. Στελέχη του ίδιου του ΠΑΣΟΚ τους γρονθοκοπούν. Σεβάσμιοι γέροντες τους πετάνε φλυντζάνια με καφέ και ποτήρια με νερό.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ; Οι τυχοδιώκτες των μαϊμού Δεκεμβριανών δεν μπορούν ν’ ανακαλύψουν την Πατρίδα. Έχουν αντισώματα μηδενισμού. Πιστεύουν στο μπάχαλο αλλά αποτελούν μικρή μειοψηφία. Θα προσπαθήσουν να χωθούν, να καπελώσουν αλλά μάταια, εφόσον υπάρχει στιβαρή πατριωτική ηγεσία.
Οι πολλοί, οι άνθρωποι που αντιδρούν, εξεγείρονται και σηκώνουν πια και χέρι, είναι απ’ όλα. Δεξιοί κι αριστεροί, νοικοκυραίοι, δημόσιοι κι ιδιωτικοί. Αντιδρούν ενστικτωδώς, ακόμη όμως κι όταν κάνουν λάθος από οργή, δεν είναι μειοψηφία.
Το χρέος της παράταξης μας δεν είναι να καταστείλει την λαϊκή οργή αλλά να την εκφράσει, να την μετατρέψει σε δύναμη αναδημιουργίας της Πατρίδας. Το εθνικό συμφέρον σίγουρα επιτάσσει να δείχνουμε τις κόκκινες γραμμές που επιτάσσουν οι θεσμοί, η Ιστορία και η αξιοπρέπειας μας. Εμείς δεν είμαστε ΠΑΣΟΚ, δεν διαλύουμε τα πάντα για το μικρομματικό συμφέρον μας. Όμως πρώτιστο μέλημα μας είναι η προστασία των πολλών και αδύναμων. Πρέπει λοιπόν συντεταγμένα και θεσμικά να τιμωρήσουμε όσους οδήγησαν την Πατρίδα εδώ που την οδήγησαν.
Την κοινωνική έκρηξη την φέρνει η ατιμωρησία. Το λέγαμε εδώ κι ενάμιση χρόνο.
Η παράταξη λοιπόν που φέρει το καθήκον υπεράσπισης του Λαού και της Πατρίδας, η παράταξη που δεν παίζει με τους θεσμούς, ούτε επιδιώκει τυχοδιωκτικά την οχλοκρατική αποσύνθεση, οφείλει να διερευνήσει και να τιμωρήσει αμείλικτα τους υπεύθυνους. Δεν μπορούν απλά να πάνε σπίτι τους με τα χέρια στις τσέπες.
Πρώτα όμως πρέπει να τα μαζέψουν και να φύγουν και να εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο. Κάθε μέρα παραμονής στην εξουσία αυτής της αδίστακτης ιδεοληπτικής κλίκας βλάπτει σοβαρά την Πατρίδα.

Και τώρα το... ξύρισμα! Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ όλοι έκπληκτοι, τα ξημερώματα της Πέμπτης, τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο να επαίρονται γι’ αυτό που μέχρι πριν από λίγους μήνες ξόρκιζαν, όπως ο διάβολος το λιβάνι! Το κούρεμα τμήματος του ελληνικού χρέους κατά 50%, που αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες, παρουσιάστηκε ως το αποκορύφωμα μιας επιτυχημένης κυβερνητικής πορείας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τη δραματική, όσο και αναγκαστική κατάληξη μιας ανερμάτιστης και αναποτελεσματικής πολιτικής διαδρομής. ΛΑΘΗ, ΑΣΤΟΧΙΕΣ, παραλείψεις και ανακολουθίες, σε συνδυασμό με την έλλειψη οράματος και την απουσία ισχυρής πολιτικής διεύθυνσης στην κυβέρνηση, οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή τραγική της θέση. Γιατί, βέβαια, ό,τι και αν ισχυρίζεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, όπως και αν «πακετάρει» τη συμφωνία των Βρυξελλών, οι πολίτες γνωρίζουν ότι κατ' ουσίαν πρόκειται για ελεγχόμενη χρεωκοπία. Όπως, επίσης, γνωρίζουν ότι αυτή τη φορά φθάσαμε πάρα πολύ κοντά στην οριστική και πλήρη πτώχευση. Το αποκάλυψε ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί, μιλώντας για το ελληνικό δράμα. Αποφεύχθηκε, είπε, κυριολεκτικά στο παρά πέντε... ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι ότι, γι’ άλλη μια φορά, όπως ακριβώς και στις 21 Ιουλίου, ο πρωθυπουργός μας βιάστηκε να πανηγυρίσει για την... απομάκρυνση της χρεωκοπίας, θυμίζοντας στους παλαιότερους τους πανηγυρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου, τη δεκαετία του '80, για την... απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων! Όπως το καλοκαίρι, έτσι και τώρα, η στήλη αυτή συστήνει προς όλες τις κατευθύνσεις ψυχραιμία, μετριοπάθεια και χαμηλούς τόνους. Οι αποφάσεις της Πέμπτης μπορεί να φαίνονται σε πρώτη ανάγνωση θετικές, με την έννοια ότι το κούρεμα του χρέους μας θα καταστήσει σίγουρα ευχερέστερη τη μελλοντική αποπληρωμή του, μπορεί ακόμη να αποφεύχθηκαν προς στιγμήν τα χειρότερα, δηλαδή η ανεξέλεγκτη πτώχευση, αλλά μέχρι την πλήρη διαμόρφωση, ψήφιση και υπογραφή του τελικού κειμένου υπάρχει μεγάλη απόσταση. Και ο δρόμος θα είναι ανηφορικός και δύσβατος. ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ υπήρξε μία κατ' αρχήν συμφωνία, η εξειδίκευση της οποίας θα απαιτήσει τώρα μακρά και σκληρή διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με την κοινοτική γραφειοκρατία, αλλά και με τους οίκους αξιολόγησης, τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι επώδυνες αυτές συζητήσεις θα κρατήσουν τουλάχιστον δύο, ίσως και τρεις μήνες και από την έκβασή τους θα κριθούν πολλά και σημαντικά. Από το περιεχόμενο του νέου δεκαετούς Μνημονίου, τη μορφή της επιτροπείας που θα επιβληθεί στη χώρα, μέχρι το μέλλον των ελληνικών τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Μετά το κούρεμα, έρχεται το... ξύρισμα! ΑΚΟΜΗ ΟΜΩΣ και αν όλες αυτές οι σημαντικές εκκρεμότητες αντιμετωπισθούν το επόμενο διάστημα με απόλυτη επιτυχία, οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί εξακολουθούν να είναι επιεικώς ακατανόητοι! Πώς μπορεί να θριαμβολογεί κάποιος για μια συμφωνία, που αν και εφόσον η εφαρμογή της επιτύχει, θα φέρει το χρέος μας 10 χρόνια μετά -δηλαδή το 2020- στο επίπεδο που ήταν το 2009, όταν δηλαδή ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία; Και οι αιματηρές θυσίες όλων αυτών των ετών γιατί έγιναν; Για να επιστρέψουμε στην... αφετηρία του πρώτου Μνημονίου; Και ακόμη: Πώς μπορεί να πανηγυρίζει κανείς, όταν αναλυτές των περιβόητων οίκων αξιολόγησης, όπως ο Κρις Πράις της Fitch σήμερα στη Real news, μιλούν ήδη για επισημοποίηση της χρεωκοπίας; Ή όταν ο βασικός οικονομικός σύμβουλος του Γερμανού υπουργού Σόιμπλε, Κλέμενς Φουστ, δηλώνει στην εφημερίδα μας ότι η λύση που δόθηκε δεν είναι οριστική και ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί στο μέλλον είτε νέα οικονομική ενίσχυση, είτε περαιτέρω κούρεμα του χρέους της; ΕΙΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ, ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι όσοι πανηγυρίζουν και θριαμβολογούν σήμερα, απλώς ανοηταίνουν. Είναι ώρες ευθύνης. Απαιτείται ώριμη σκέψη, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Πόσοι, για παράδειγμα, από τους φλύαρους πανηγυριστές των τελευταίων ημερών έχουν σκεφθεί τι θα συμβεί αν κατά το δίμηνο της διαπραγμάτευσης για την τελική διαμόρφωση της απόφασης των Βρυξελλών «σκάσει» η Ιταλία; Θα ισχύσουν τότε όσα προχθές συμφωνήθηκαν; Και ακόμη: Δεν αναλογίζονται οι θριαμβολογούντες ότι το... «μη βιώσιμο» χρέος της χώρας του Μπερλουσκόνι, έφθασε ήδη στο 118% του ΑΕΠ της, όταν το δικό μας θα φθάσει στα ίδια επίπεδα το... 2020; ΜΗΠΩΣ, ΛΟΙΠΟΝ, πρέπει ο... θρίαμβος της Πέμπτης να αποτιμηθεί στις πραγματικές του διαστάσεις; Μήπως πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι η χώρα βαδίζει, πλέον, πάνω στο σκοινί; Μήπως ήρθε η ώρα μιας εθνικής πανστρατιάς για τη σωτηρία της χώρας, που ο Γ. Παπανδρέου και η αποτυχημένη κυβέρνησή του οδήγησαν ήδη στην ελεγχόμενη χρεωκοπία; Μήπως ήρθε η ώρα για ένα νέο εθνικό σχέδιο δυναμικής ανάπτυξης της οικονομίας μας; Μήπως ήρθε η ώρα της εθνικής αφύπνισης και ανασυγκρότησης; Μήπως; realnews

Οχι στην αναδιάρθρωση του χρέους

ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΓΩΜΑ ΜΙΣΘΩΝ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΠ ΣΤΗΝ COSCO ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2008

Δεν ξεχνώ

Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από παρθενορραφή

Οι αντιδράσεις του κόσμου στις χθεσινές παρελάσεις έχουν ασφαλώς την χάρη τους γιατί αποδεικνύουν τον διχασμό και την μεταβλητότητα της κοινωνίας μας.
Αρκετοί από αυτούς που σήμερα διαδηλώνουν είναι οι ευνοημένοι του χθες που πίστευαν ότι αρκεί ένας πέτσινος διορισμός ένα συντεχνιακό προνόμιο για να λύσουν το πρόβλημα τους και να πορεύονται στο διηνεκές ζώντας σε ένα κράτος που διαρκώς ξεχαρβαλώνονταν και διαλύονταν είτε με την ανοχή μας είτε με την συνενοχή μας.
Μάλιστα είμαι πεπεισμένος ότι αν κάποιος αύριο το πρωί επέστρεφε μισθούς επιδόματα και προνόμια του χρόνου πάλι θα βλέπαμε στις παρελάσεις τον κόσμο να τρέχει πίσω από τους ίδιους άχρηστους ημιμαθείς πολιτικάντηδες.
Ενώ βλέπαμε τι έρχεται ενώ διαισθανόμαστε ότι η χώρα βαδίζει σε λάθος δρόμο πόσες φορές διαδηλώσαμε για τα διαλυμένα σχολεία τα ανεπαρκή νοσοκομεία τις διεφθαρμένες δημόσιες υπηρεσίες.
Πόσες φορές ψηφίσαμε με κριτήριο την ικανότητα την ακεραιότητα την επαγγελματική επιτυχία την κοινωνική καταξίωση των υποψηφίων και όχι την προσδοκία ενός ρουσφετιού;
Έχουμε ευθύνες και δεν μπορούμε να τις πετάξουμε με κραυγές και διαμαρτυρίες.
Είναι εύκολο να κατακρίνουμε μόνο τους πολιτικούς αυτούς που εμείς εκλέξαμε επειδή δεν μπορούν πλέον να μας παρέχουν έναν κόσμο που ούτως ή άλλως δεν αντέχαμε.
Η αυτοκριτική και η περισυλλογή που είναι ο θεμέλιος λίθος για να μας οδηγήσει στο καλύτερο λείπει από όλους.
Από την άλλη πλευρά οι αντιδράσεις των πολιτικών είναι για κλάματα.
Πρώτα από όλα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Θα περίμενα να μην πει τίποτα.
Πράγματι τέτοιας έκτασης αποδοκιμασία, έπρεπε να τον συγκλονίσει, και να τον οδηγήσει σε μέρες σιωπής πριν απευθυνθεί στα παιδιά του.
Κάποια στιγμή να σταματήσει το παραμύθι ότι προσβάλλονται οι θεσμοί από τέτοιες πράξεις όπως οι σημερινές.
Αλήθεια οι θεσμοί δεν προσβάλλονται όταν όσοι συμμετέχουν σε αυτούς έχουν μετατρέψει την πολιτική ζωή σε ένα κλειστό club απογόνων και παραγόμενων πολιτικών από τα ΜΜΕ.
Οι θεσμοί δεν προσβάλλονται όταν οικονομικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες θέλουν να επιβάλουν τις λύσεις που κρίνουν επωφελείς για τα συμφέροντα τους αδιαφορώντας για τους συνταγματικούς κανόνες.
Ξαφνικά βλέπω πολλοί και ειδικά η Υπουργός Παιδείας να απαιτούν σεβασμό και πειθαρχεία από τα παιδιά που παρελαύνουν.
Καλά δεν γνωρίζει η κυρία Διαμαντοπούλου ότι τα σχολεία εδώ και δύο δεκαετίες έχουν διαλυθεί και τις μισές μέρες του εκπαιδευτικούς έτους αργούν.
Ζητούν από τους μαθητές σεβασμό των εθνικών συμβόλων και αγώνων αυτοί που έκαναν ότι μπορούσαν για να εξαφανίσουν από τα βιβλία ιστορικές μαρτυρίες στο όνομα της παγκοσμιοποίησης.
Αυτό που ενοχλεί την πολιτική κάστα είναι ότι όσοι μέχρι χθες στέκονταν σούζα μπροστά τους και τους εκλιπαρούσαν για μια χειραψία σήμερα τους γιαουρτώνουν.
Απαίδευτους πολίτες παρήγαγαν, αδρούς και άκομψους «διαμαρτυρόμενους» εισπράττουν.
Ζητούν από τους διαδηλωτές να δείχνουν εγκράτεια και μέτρο οι πρυτάνεις της αμετροέπειας και της αλαζονείας.
Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο και από την ξαφνική επαναστατικότητα των χθεσινών κοιμισμένων και ονειροπαρμένων πολιτών είναι η σεμνοτυφία που προσπαθούν να επιβάλλουν όσοι βλέπουν ότι δεν μπορούν να χειραγωγούν την κοινωνία με την ευκολία που το έκαναν.
Τα πράγματα θα οδηγούνται σε διαρκώς αυξανόμενη αταξία επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τα συγκρατεί.
Οι κάβοι οι δεσμοί που συγκροτούν ένα στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος έχουν σπάσει προ πολλού κύρια με ευθύνη των σημερινών κυβερνόντων τότε που διαλύανε αρχές και αξίες για να κυβερνούν με ευκολία και διάρκεια.
www.antinews.gr

Εκλογές τώρα πριν είναι αργά

Η αναντιστοιχία μεταξύ βουλής και εκλογικού σώματος έχει φτάσει πλέον σε επίπεδα πλήρους αποξένωσης
Το πολιτικό σύστημα ξηλώνεται, το μεταπολιτευτικό μοντέλο της Ελλάδας γκρεμίζεται, οι σταθερές της χώρας, καλές και κακές, διαλύονται.
Τόσο η οικονομική υποδούλωση της χώρας όσο και τα επεισόδια με τις παρελάσεις είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Την επόμενη ημέρα της συμφωνίας των Βρυξελλών η Ελλάδα δεν είναι όπως πριν και δε θα ξαναγίνει ποτέ. Για κάποιους αυτό είναι καλό, για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων όμως και την Ελλάδα είναι καταστροφικό.
Αυτή την κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, απαιτείται μια βαλβίδα αποσυμπίεσης από την πραγματικά πολύ πιεσμένη κατάσταση.
Η χώρα μοιάζει με ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί, με ένα μπαλόνι που έχει φουσκώσει τόσο πολύ που θα σκάσει με πάταγο παρασύροντας ότι βρει μπροστά του.
Ο κόσμος στα όρια της εξαθλίωσης και ταυτόχρονα της νευρικής κρίσης.
Το πολιτικό σύστημα στα όρια της απαξίωσης αλλά και της διάλυσης.
Το τραγικό είναι ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει ότι οδηγεί τη χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς. Αντί να βρει τις βαλβίδες αποσυμπίεσης, φουσκώνει ακόμη περισσότερο το μπαλόνι.
Αυτή την κρίσιμη χρονική στιγμή μόνον οι εκλογές μπορούν να αποσυμπιέσουν την κατάσταση, αλλιώς έρχονται τα χειρότερα. Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, ας δώσει ο ελληνικός λαός τη λύση προτού να είναι αργά.
Αυτό δεν είναι μια απλή διαπίστωση, είναι μια αγωνιώδης έκκληση εκατομμυρίων πολιτών προς την κυβέρνηση να σταθεί έστω μια φορά στο ύψος των περιστάσεων. Να πάει σε εκλογές και τα πάντα να κριθούν από τον υπέρτατο κριτή.
Αυτήν την ώρα της καταστροφής όλοι οι Έλληνες πρέπει να βρουν τη δύναμη να ξανασηκώσουν τη χώρα, να τη βγάλουν από τη λάσπη, να την στήσουν μπροστά στον ήλιο (όχι στον πράσινο ήλιο, εννοείται…).
Να αποκρούσουν κάθε είδους γκαουλάιτερ, συνεργάτες, κουκουλοφόρους της πολιτικής, υποτακτικούς της εξουσίας και όσους καιροφυλακτούν να τινάξουν την δημοκρατία μας στον αέρα προς ίδιον όφελος. Υπό αυτές της συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού δεν χρειάζεται και πολύ για να το πετύχουν. Η χθεσινή ημέρα το έδειξε αυτό.
Οι εκλογές θα λειτουργήσουν σα βαλβίδα ασφαλείας, θα αποσυμπιέσουν όσο χρειάζεται τον κόσμο έτσι ώστε να μην εκραγεί το καζάνι της κόλασης όπου μας έχουν πετάξει
Εκλογές ΤΩΡΑ.
Πριν είναι πια αργά.

ΥΓ
Ο Οδυσσέας Ελύτης είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ:

“Ήρθαν/ ντυμένοι «φίλοι»
Αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν/ το Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών
την πάσα Υποταγή και δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινήσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμέλιωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα κι άλλα πλεούμενα
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
Ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν/ ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.”
www.antinews.gr

ΠΑΣΟΚ :( 11/06/2010 ) Αναδιάρθρωση χρέους: μια ανεύθυνα αδιέξοδη πρόταση

Επειδή τα γραπτ'α μένουν .Επίσημη ενημέρωση του τομέα οικονομίας του ΠΑΣΟΚ στις 11/6/2010
Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα:
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δίνει τη μάχη της διάσωσης της οικονομίας μας. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένοι που αντί να συστρατευθούν στη μεγάλη προσπάθεια, υποδεικνύουν ως λύση την αναδιάρθρωση του χρέους ή την στάση πληρωμών. Ουσιαστικά προτείνεται η πτώχευση της χώρας, με την προσδοκία ότι μέρος του χρέους θα διαγραφεί. Πρόκειται για ανεύθυνη και επικίνδυνη προσέγγιση που συνεπάγεται δυσβάστακτο πλήγμα για τη χώρα και τους πολίτες. Μπορεί αυτός ο οικονομικός και κοινωνικός Αρμαγεδδών να προκαλεί συνειρμούς επαναστατικού ηρωισμού σε ορισμένους ή φαντασιώσεις οικονομικής και κοινωνικής έκρηξης σε συνθήκες εργαστηρίου σε άλλους, στην πραγματικότητα όμως απειλεί ευθέως όλους μας, όλους τους πολίτες και πολύ περισσότερο τους πιο αδύναμους από αυτούς.
Ολο το κείμενο στην http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/id/9a6fb6eb-8b3d-43c3-9f46-ffc00ee8181e

Δήλωση του Αν.Σαμαρά

«Η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανα τις κοινωνικές εκρήξεις, που η ίδια η πολιτική της πυροδότησε.Όμως, όσοι χαίρονται που τραυμάτισαν την εθνική μας γιορτή, να ξέρουν ότι οι ίδιοι πλήγωσαν την εθνική μας υπερηφάνεια, οι ίδιοι αμαύρωσαν την εικόνα όλων των Ελλήνων, οι ίδιοι πρόσβαλαν τη μνήμη των ηρώων μας Σε μια στιγμή που η χώρα μετράει τις πληγές της και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, δεν θα έπρεπε να μπερδεύουν τα εθνικά μας σύμβολα και την ελληνική ιστορία με μια καταστροφική κυβέρνηση. Είναι ένας ολέθριος τρόπος αντίδρασης σε μια ολέθρια πολιτική. Μόνον οι εχθροί μας θα μας ήθελαν σήμερα διχασμένους».

Μας χρεοκόπησε και έτρεξε στη Σοσιαλιστική Διεθνή για την… Αραβική Άνοιξη!

Με έναν ορυμαγδό προπαγάνδας και κατηγορώντας συγχρόνως για προπαγάνδα όλους όσοι την κατακρίνουν, προσπαθεί από χθες η κυβέρνηση να μετατρέψει την απόλυτη αποτυχία σε... επιτυχία και το υποτιμητικό ύφος που υιοθέτησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες για την χώρα μας στην… πιο ιστορική απόφαση.

Στα συμπεράσματά του, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποδίδει εύσημα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία και επιφυλάσσει σειρά ντροπιαστικων παραγράφων για την Ελλάδα, που η κυβέρνηση παριστάνει ότι δεν… έχει διαβάσει:

Ενίσχυση των μηχανισμών παρακολούθησης της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος «όπως ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση» (προφανώς παραδεχόμενη ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει).

Το 2020, μετά από εννιά χρόνια σκληρής λιτότητας και ποδοπάτησης της εθνικής της κυριαρχίας, το έλλειμμα προβλέπεται να βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ, δηλαδή στο σημείο όπου βρισκόταν το 2009, όταν ο κ. Παπανδρέου και οι υπουργοί του αποφάσισαν να… σώσουν τη χώρα!

Κι’ ακόμη, σύμφωνα με το κείμενο: «Η Επιτροπή και το Συμβούλιο θα μπορούν να εξετάζουν τα σχέδια των εθνικών προϋπολογισμών και μέτρα για την αντιμετώπιση των ανισορροπιών και να γνωμοδοτούν επ’ αυτών πριν από την έγκρισή τους από τα αντίστοιχα εθνικά κοινοβούλια. Επιπλέον, η Επιτροπή θα παρακολουθεί την εκτέλεση των προϋπολογισμών και, εάν απαιτείται, θα προτείνει τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια του έτους».

Αυτό σημαίνει ότι η «εθνικά ανεξάρτητη κυβέρνηση» δεν έχει πλέον δικαίωμα ούτε τον προϋπολογισμό του κράτους να καταρτίζει και το «εθνικά ανεξάρτητο κοινοβούλιο» θα ψηφίζει μόνον ό,τι προηγουμένως θα έχουν εγκρίνει οι ελεγκτές, που πλέον θα βρίσκονται μόνιμα στη χώρα μας – οπότε θα αποκτήσουν και οι υπουργοί, του κ. Σκανδαλίδη συμπεριλαμβανομένου, τους… μπάστακές τους.

Κάνοντας για άλλη μια φορά το μαύρο άσπρο, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών έφθασαν στο σημείο να πουν πως οι ίδιοι ζήτησαν επιτηρητές, προφανώς παραδεχόμενοι, ότι οι ίδιοι είναι εντελώς ανίκανοι να εφαρμόσουν οποιοδήποτε πρόγραμμα.

Ομολόγησαν δηλαδή την ανεπάρκειά τους και έγιναν πρόθυμα εθελόδουλοι για να μην χάσουν την εξουσία τους.

Χθες, μετά την δημοσιοποίηση του Κειμένου των Συμπερασμάτων, δόθηκε κατά κύματα η μάχη της προπαγάνδας.

Πρώτα ο πρωθυπουργός με μια (ξενυχτισμένη) συνέντευξη Τύπου, όπου μίλησε για «την πιο ιστορική απόφαση» και για απαλλαγή από το «ιστορικό βάρος», είπε ότι «κλείνουμε τους λογαριασμούς με το παρελθόν» και αντιστάθμισε την επιτροπεία με φληναφήματα περί «ανά τρίμηνο σόου» με την τρόικα – το οποίο οι ίδιοι προκαλούσαν με την απόλυτη απραξία τους.

Η δεύτερη (πρωθυπουργική) δόση προπαγάνδας, ήλθε κατά την επίσκεψη του κ. Παπανδρέου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η τρίτη ήλθε με την αγόρευσή του στο υπουργικό συμβούλιο, που αυτή τη φορά απέφυγε να χειροκροτήσει όπως, αφρόνως, είχε πράξει τον περασμένο Ιούλιο.

Η τέταρτη ήλθε με το (μαγνητοσκοπημένο διότι βιαζόταν να φύγει για την Κρήτη) διάγγελμά του προς τον χειμαζόμενο λαό, το βράδυ της ίδιας μέρας, όπου ακούσαμε τα ίδια.

Η πέμπτη δόση προπαγάνδας ήλθε από τον υπουργό των Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, που έδωσε συνέντευξη Τύπου για να μας πει κι’ αυτός πως η κυβέρνηση ζήτησε τον ασφυκτικό έλεγχο, ομολογώντας επίσης ανικανότητα και ανεπάρκεια.

Και βέβαια, επέμεινε στον επικοινωνιακό όρο «PSI plus» - για 21η Ιουλίου plus, είχε μιλήσει κατά την προσέλευσή του στις Βρυξέλλες και επομένως όλα ήσαν προδιαγεγραμμένα – μιλώντας για νέο πακέτο 130 δις ευρώ και αποφεύγοντας να ξαναμιλήσει για ψήφιση του νέου μνημονίου από 180 βουλευτές.

Προτίμησε να πει απλώς πως «καλό είναι να ψηφίζονται με την ευρύτερη δυνατή πλειοψηφία τέτοιου είδους ζητήματα».

Άλλωστε, ο κ. Παπανδρέου είχε σπεύσει να προεξοφλήσει, διερμηνεύοντας το εκλογικό σώμα, πως «ο λαός δεν θέλει εκλογές, θέλει αλλαγές».

Και αφού έλυσε και αυτό το θέμα, αφού χρεοκόπησε τη χώρα και έκλεισε ραντεβού με τους επιτηρητές του, ο κ. Παπανδρέου σήμερα, ανήμερα της εθνικής γιορτής, έφυγε για τον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης, όπου θα προεδρεύσει στην πρώτη συνεδρίαση της ειδικής επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για… τον αραβικό κόσμο!

Ο κ. Παπανδρέου είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και μπορούσε (όφειλε) να μην έχει ορίσει τη συνάντηση την ημέρα της εθνικής γιορτής. Το γεγονός δε ότι είχε ορίσει την συνάντηση προφανώς από πριν, αποκαλύπτει πως όσα συνέβησαν στις Βρυξέλλες ήσαν προαποφασισμένα και όχι προϊόν διαπραγμάτευσης, όπως ισχυρίσθηκε χθες βράδυ.

Δηλαδή την ημέρα που ο ελληνικός λαός γιορτάζει το Έπος του 1940, ο πρωθυπουργός του γιορτάζει την… Αραβική Άνοιξη!

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι άλλο…
Σοφία Βούλτεψη

Χάιλ Γκέμπελς!

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει την εθνική της επέτειο φιμωμένη και χωρίς να μπορεί να μιλήσει για την αλήθεια της;

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει τις νίκες της ηττημένη, καθημαγμένη, ντροπιασμένη, πτωχευμένη, καταπτοημένη;

Τι είναι μια χώρα που καταντά, ακριβώς την ημέρα της επετείου της νίκης της, να βλέπει την εθνική της κυριαρχία να καταργείται και να τίθεται υπό την επιτροπεία αυτών που κάποτε αψήφησε – με το αντάρτικο στα βουνά, με το αντάρτικο στις πόλεις, στα κολαστήρια της Μέρλιν, στα μαρτυρικά χωριά της, με τη σιωπηλή και αόρατη στρατιά της που μεγαλούργησε στη συλλογή πληροφοριών και στα σαμποτάζ;

Δυστυχώς, την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι: Είναι μια χώρα άθλιων πολιτευτάκηδων, επιγόνων των δοσιλόγων και των άκαπνων, που κυριάρχησαν στην πολιτική της ζωή και συστηματικά, με σχέδιο, την οδήγησαν – οι ασυνείδητοι – στην καταστροφή.

Η σημερινή «σιωπηλή στρατιά» της πατρίδας, οι απόγονοι της ηρωικής νεολαίας του 1940 και της Αντίστασης, παρελαύνει αυτές τις μέρες αποστρέφοντας το βλέμμα από τις εξέδρες των επισήμων (λέμε τώρα) που έμειναν χωρίς «επισήμους», αφού αυτοί απέδρασαν και αποδέχθηκαν ότι δεν έχουν δικαίωμα να γιορτάζουν μαζί με τον λαό.

Θριαμβολογούν πάλι αυτές τις μέρες. Αλλά καθισμένοι στα γραφεία τους, προφυλαγμένοι σε αίθουσες συνεντεύξεων Τύπου, μέσα σε κλοιό αστυνομικών.

Το γεγονός ότι έχουν υποστεί την μεγαλύτερη ταπείνωση - που δεν είναι ούτε το Μνημόνιο, ούτε οι αποφάσεις της 25ης Μαρτίου (άλλη επέτειος αυτή), ούτε εκείνες της 21ης Ιουλίου (άλλος μήνας επετείων κι’ αυτός), ούτε εκείνες της 27ης Οκτωβρίου, αλλά ο αποκλεισμός τους από τον εορτασμό του Έπους - ούτε που τους αγγίζει.

Όλα μπορεί να τα αντέξει ένας πατριώτης. Αλλά να σε αποκαλούν προδότη την ημέρα της Νίκης; Να μην μπορείς να γιορτάσεις μαζί με τον λαό που σε εκλέγει; Να στέκεις μπροστά σε μια νεολαία που επιδεικτικά στρέφει την κεφαλή προς την αντίθετη πλευρά, ενώ μέχρι πριν έναν χρόνο σε χαιρετούσε τιμητικά;

Αν το δέχεσαι αυτό, σημαίνει ότι το αξίζεις. Κανείς δεν αντέχει τέτοια περιφρόνηση αν πιστεύει πως έχει δίκιο, πως έχει πράξει το καθήκον του απέναντι στο λαό και στη χώρα.

Πώς το αντέχουν; Μα επειδή έχουν από καιρό αντικαταστήσει το σύνθημα «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», με το άλλο, το προσφιλές τους: «Η προπαγάνδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Πώς να τους νοιάξει η επιτήρηση που –σωστά, τέτοιοι που είναι – τους επιβλήθηκε, όταν έχουν αποδειχθεί οι πιο ικανοί και πιο άξιοι συνεχιστές του Γκέμπελς, υπουργού Προπαγάνδας και Δημόσιας Διαφώτισης της ναζιστικής Γερμανίας;

Ως γνωστόν, ο Γκέμπελς, συνήθιζε να λέει πως «δεν λέμε κάτι για να το πούμε, αλλά για να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα».

Και αυτό κάνουν στην Ελλάδα, 71 χρόνια μετά τη νίκη επί του φασισμού και τους ηρωικούς αγώνες κατά του Ναζισμού, οι άξιοι συνεχιστές του αρχιπροπαγανδιστή του Χίτλερ.

Ο κ. Παπανδρέου δεν δίστασε να πει πως «αυτή είναι η πιο ιστορική απόφαση από όσες έχουν ληφθεί μέχρι τώρα» - είχε αποκαλέσει και τις άλλες «ιστορικές» και αποδείχθηκαν κουρελόχαρτα, οπότε μπορούμε να φανταστούμε τι θα αποδειχθεί «η πιο ιστορική».

Όταν τολμάς να προφέρεις αυτή τη φράση τις ημέρες που η πατρίδα σου γιορτάζει πράγματι τις πιο ιστορικές στιγμές της, τότε σημαίνει πως το ψέμα σε έχει κυριεύσει και δεν έχεις συναίσθηση του τι λες.

Δεν δίστασε επίσης να πει πως απηλλάγη ο λαός από ένα «ιστορικό βάρος».

Όταν τολμάς, ακριβώς τις ημέρες που το βάρος της Ιστορίας γίνεται ακόμη πιο αισθητό στους ώμους του λαού (σου – λέμε τώρα) να αποκαλείς «ιστορικό βάρος» το άχθος ενός χρέους που προκλήθηκε από κλεψιές και κακοδιαχείριση, τότε απλώς δείχνεις το μέγεθος της ανελλήνιστης παρουσίας σου στον δημόσιο βίο.

Είπε ακόμη ο κ. Παπανδρέου πως (με τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου) «κλείνουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν»!

Όταν αυτό το λες την ημέρα μιας επετείου «που δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους, δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει», τότε δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς πως οι λογαριασμοί με το παρελθόν όχι μόνο δεν έκλεισαν, αλλά τώρα ανοίγουν.

Κι’ όταν η εξουσιομανία σου είναι τόσο μεγάλη που ομολογείς την ανικανότητά σου, δέχεσαι την επιτροπεία (διότι πιστεύεις ότι την αξίζεις και έτσι είναι) και την ξεπερνάς λέγοντας ξεδιάντροπα πως είναι καλύτερα να τους έχεις πάνω από το κεφάλι σου «για να μπει τέλος σε αυτό το σόου που γίνεται κάθε τρεις μήνες», απλώς παραδέχεσαι ότι δεν είσαι σε θέση να κάνεις τίποτε.

Και όταν μετά δίνεις τη σκυτάλη στον υπουργό των Οικονομικών, για να παραδεχθεί κι’ αυτός την ανικανότητα του ίδιου και όλης της κυβέρνησης, λέγοντας πως η παρουσία των ελεγκτών πρέπει να είναι συνεχής «για να μη δημιουργούνται επικοινωνιακά προβλήματα και το έργο να γίνεται ταχύτερα», τότε δεν υπάρχει άλλο σκαλοπάτι να κατεβείς στην κλίμακα του ψεύδους και της διαστροφής.

Αλλά, κατά μια ελπιδοφόρα σύμπτωση - πώς παίζει αλήθεια τα παιχνίδια της η Ιστορία! – ήταν 27 Οκτωβρίου του 1960, όταν ο Στρατής Μυριβήλης εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας στην Ακαδημία Αθηνών, λέγοντας:

«Mεγάλη είναι η ζωή των λαών. Δεν μετριέται με τα χρόνια, όπως η ζωή των ατόμων. Mε τους αιώνες μετριέται, όπως η ζωή της Γης. Λοιπόν, εκεί που πορεύεται την καθημερινή του χαμοζωή ο λαός, απορροφημένος από τις έγνοιες της βιοπάλης, γλεντοκόπος από τη χαρά της νιότης ή σκυθρωπός από τον αγώνα της άχαρης δουλειάς, διχασμένος από τα πάθη και τα ιδιωτικά συμφέροντα, ακούει άξαφνα την ιερή καμπάνα της Φυλής να βαρά συναγερμό. Aυτιάζεται. Σταματά μεσοστρατίς και υψώνει με χτυποκάρδι τα μάτια προς την υψηλότατη κορφή. H καρδιά γιομίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Bλέπουμε στην κορφή ν' ανεμίζει χαιρετιστικά η μεγάλη σημαία του Γένους. Tη γνωρίζουμε τούτη τη σημαία. Tην έχουμε δει να τρικυμίζεται μέσα στους κύκλους του χρόνου. Tην είδαμε με τα μάτια των προγόνων, που έχουν πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. Tην έχουμε στήσει εκεί ψηλά με τα ματωμένα μας χέρια. Aπό τούτη την κορυφογραμμή της 28ης του Oχτώβρη, μπορούμε ν' αγναντέψουμε την πορεία της Φυλής μας. Έρχεται μια μέρα στη ζωή των Eθνών, που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής των ταυτότητας. Tέτοια μέρα για την Eλλάδα είναι η μέρα της Σαλαμίνας, η μέρα του Mαραθώνα, η μέρα του τελευταίου Kωνσταντίνου, η μέρα της 25ης Mαρτίου. Tέτοια είναι και η μέρα της 28ης του Oχτώβρη. Aυτή τη μέρα δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους. Δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει».

Δυστυχώς για τους Γκέμπελς, αυτές τις μέρες χτυπάει και πάλι η καμπάνα της Φυλής

Oι Γερμανοί στην Αθήνα

Το ΟΧΙ του Ελληνισμού

Κ ωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός αναλυτής

Τώρα που διερχόμαστε μία μείζονα κρίση, οικονομική, ηθική, πνευματική, ακριβώς τώρα καθίσταται ακόμη πιο επίκαιρο το μήνυμα από το ΟΧΙ του 1940. Το ΟΧΙ που βεβαίως είπε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς εκφράζοντας την άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας. Ήταν ένα ΟΧΙ κατά της ξένης εισβολής και υπέρ της ελευθερίας και της εθνικής αξιοπρέπειας. Οι φράσεις του Μεταξά προς τον Ιταλό Πρέσβυ Γκράτσι ήταν: “Alors c’ est la guerre”, που σημαίνει στα γαλλικά: Λοιπόν, έχουμε πόλεμο. Και το ΟΧΙ αυτό επαναλήφθηκε χιλιάδες φορές από απλούς φαντάρους και αξιωματικούς, από κληρικούς και λαϊκούς, από επιστήμονες και ολιγογράμματους μαχητές. Από άνδρες και γυναίκες που αισθάνθηκαν ότι προσεβλήθη η Παναγία κατά τον τορπιλλισμό της ΕΛΛΗΣ από ιταλικό υποβρύχιο στις 15 Αυγούστου 1940. Ο πόλεμος έγινε με υψηλά ιδανικά. Την Ορθόδοξη Πίστη και την Πατρίδα. Είχε ο απλός Έλληνας ισχυρούς προστάτες. Την Παναγία και την διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Τους ήρωες και τους μάρτυρες του Γένους.

Έγραψε σχετικά ο σπουδαίος λόγιος και δημοσιογράφος Σπύρος Μελάς: «Από αυτό το καμπαναριό της Μεγαλόχαρης αντιλάλησε ως τα πέρατα του Ελληνισμού η καμπάνα του εθνικού συναγερμού, όταν ο Ιταλός, αφήνοντας τον ακήρυχτο πόλεμο, ήρθε στις φανερές εχθροπραξἰες. Ο σεπτός ναός της παρθένου στάθηκε το ψυχικό στρατηγείο του έθνους. Μία θεία κόρη στρατηγεύει πάντα στους μεγάλους πολέμους των Ελλήνων. Η Αθηνά παράστεκε τους ήρωες στην Ιλιάδα. Τα στρατεύματα και ατ καράβια μας, στο αγώνα τούτο της λευτεριάς, η Μεγαλόχαρη της Τήνου...».

Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, ο Ιταλός Πρέσβυς που επέδωσε στο Ιωάννη Μεταξά το επαίσχυντο τελεσίγραφο τα ξημερώματα της 28.10.1940, παραδέχεται ότι: «Το έγκλημα της Τήνου είχε γι’ αποτέλεσμα, να μην πω έκαμε το θαύμα, να δημιουργηθεί σ’ όλην την Ελλάδα μια απόλυτη ενότητα ψυχών. Μοναρχικοί και Βενιζελικοί, οπαδοί και αντίπαλοι της 4ης Αυγούστου, πείστηκαν πως έναν μόνο αδυσώπητο εχθρό είχε η Ελλάδα: Την Ιταλία. Και πως αν δεν γινόταν να αποφευχθεί μιά σύγκρουση με την Ιταλία, θα ήταν προτιμότερο ν’ αντιμετωπισθεί ο εχθρός με ανδρισμό, παρά να υποχωρήσει το ελληνικό έθνος μπροστά σ’ έναν εχθρό, που δεν δίσταζε να μεταχειρίζεται τέτοια μέσα...».

Δεν μπορούσε να ήταν διαφορετική η απάντηση των Ελλήνων στην εισβολή του Μουσσολίνι. Ο Ελληνισμός καταγράφηκε με χρυσά γράμματα στις δέλτους της παγκόσμιας ιστορίας κυρίως με τα ΟΧΙ του. Η αντίσταση των Πανελλήνων κατά της Περσικής εισβολής το 490-479 π.Χ. έσωσε την Ευρώπη από την ασιατική βαρβαρότητα . Σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο διδάσκονται με θαυμασμό το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ του Λεωνίδα και το Ίτε παίδες Ελλήνων, που διέσωσε ο Αισχύλος. Το ΟΧΙ του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου το 1453 διέσωσε την τιμή και την υπερηφάνεια των Ελλήνων και κράτησε άσβεστη τη φλόγα της Μεγάλης Ιδέας. Είχε προηγηθεί, λίγα χρόνια πριν, το ΟΧΙ του Μάρκου Ευγενικού, Επισκόπου Εφέσου, προς τον Πάπα, ο οποίος ζητούσε την πλήρη υποδούλωση της Ορθοδοξίας στη Λατινική Δύση. Ο αείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Σερ Στήβεν Ράνσιμαν παραδέχεται ότι αυτό το ΟΧΙ διαφύλαξε την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και όταν η Εκκλησία επιβιώνει τότε επιβιώνει και ο Ελληνισμός. Το ΟΧΙ των Σουλιωτών και Σουλιωτισσών προς τον Αλή Πασά αποτέλεσαν τον πρόλογο του 1821. Το ΟΧΙ του Παπαφλέσσα θαυμάσθηκε ακόμη και από τον σκληρό αντίπαλό του, τον Αιγύπτιο Ιμπραήμ. ΤΟ ΟΧΙ των Μεσολογγιτών και η συγκινητική Έξοδός τους παρακίνησαν διαδηλώσεις φοιτητών στην Αγγλία και στη Γαλλία και θυελλώδεις συζητήσεις υπέρ του ελληνικού Αγώνα στα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια.

ΤΟ ΟΧΙ κατά των Γερμανών Ναζί στο Ρούπελ θαυμάσθηκε ακόμη και από τον Χίτλερ και από τους αλαζόνες στρατηγούς του. Το ΟΧΙ κατά των βρετανών αποικιοκρατών που δήλωσαν οι Έλληνες Κύπριοι το 1955-59 ταπείνωσε μία ολόκληρη αυτοκρατορία και αναπτέρωσε το ηθικό του απανταχού Ελληνισμού. Τα μεγάλα συλλαλητήρια των Ελλήνων το 1992-94 εμπόδισαν τους ενδοτικούς να παραχωρήσουν το όνομα και τον πολιτισμό της Μακεδονίας στο θνησιγενές κρατίδιο των Σκοπίων. Το ΟΧΙ αυτό ελήφθη σοβαρά υπ’όψιν από φίλους και εταίρους, όπως δήλωσε προ ετών στην Αθήνα ο υπεύθυνος της Ευρ. Ενώσεως για τα Βαλκάνια, Ντέϊβιντ Όουεν. Οι Κύπριοι αδελφοί μας ξαναείπαν το ΟΧΙ τους στο κρίσιμο δημοψήφισμα του 2004. Έσωσαν το νησί τους από το σχέδιο Ανάν που θα έφερνε πλήρη Τουρκοκρατία στον βορρά και μερική τουρκοκρατία στον νότο. Και τα ΟΧΙ πρέπει να έχουν συνέχεια. Τώρα που υπό την πίεση των οικονομικών μας προβλημάτων καλούμεθα να δηλώσουμε πλήρη υποταγή σε ξένες αποφάσεις και να παραχωρήσουμε σε επικίνδυνο βαθμό την εθνική μας κυριαρχία.

Την 28η Οκτωβρίου 1940 ο μεγάλος ποιητής μας Κωστής Παλαμάς πρότεινε να μεθύσουν όλοι οι Έλληνες από το αθάνατο κρασί του 1821. Η πίστη στον Θεό και στην Παναγία, η συνείδηση της ιστορικής συνέχειας, η αίσθηση του χρέους απέναντι στην πατρίδα, στους προγόνους και στους επιγόνους, αυτά ήσαν πρωτίστως τα ιδανικά που ενέπνευσαν την εποποιία των βορειοηπειρωτικών βουνών. Για να μπορέσουμε σήμερα να επιβιώσουμε ως έθνος και ως αξιοπρεπείς Έλληνες είναι απαραίτητο να αναβαπτισθούμε στις σταθερές αρχές και αξίες της Ορθοδοξίας και της Ελληνικής Ιστορίας. Για να συνεχίσουμε τα ΟΧΙ του Ελληνισμού!

 

Μαρξιστές απ’ την ανάποδη

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Η θεμελιώδης διαφορά της Δεξιάς, Κεντροδεξιάς, πείτε την όπως θέλετε, από την Αριστερά, είναι ότι η Δεξιά πιστεύει, εμείς που ανήκουμε σε αυτήν, πιστεύουμε στην εθνική και λαϊκή ενότητα. Οι κοινωνικές τάξεις υπάρχουν και προφανώς έχουν δικά τους συμφέροντα η καθεμιά, όμως αυτά πρέπει να υποτάσσονται στο εθνικό και λαϊκό συμφέρον. Όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, εργοδότες κι εργοδοσία, έχουν δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις.
Όποιοι εναγκαλίζονται την κοινωνική ανθρωποφαγία του νεοφιλευθερισμού και βλέπουν την κοινωνία αφ’ υψηλού, όποιοι πιστεύουν στον κοινωνικό δαρβινισμό και αυτοματισμό, όποιοι στρέφονται κατά του κόσμου της εργασίας, νομίζοντας ότι υπηρετούν τα συμφέροντα της παρασιτικής τάξης, που εν Ελλάδι υποδύεται την αστική, στην ουσία είναι μαρξιστές από την ανάποδη. Συνήθως πρόκειται για φλώρους, που δεν έχουν ένσημα πουθενά ή αποτελούν οργανικά στοιχεία της μεταπολιτευτικής παράγκας, που παραδόξως προσπορίζονται τα προς το ζην είτε άμεσα, είτε έμμεσα, από το Πρυτανείο του Δημοσίου. Ως πολυτελή παράσιτα παριστάνουν τους νεοφιλελεύθερους τιμητές του ιδρώτα και του ψωμιού των άλλων, των πολλών. Θεωρούν την περιφρόνηση του λαού και των εργαζομένων ως αναγκαίο αξεσουάρ της δοτής «καριέρας» τους. Δικαιώνουν με την στάση τους την διχαστική θεωρία της «πάλης των τάξεων» και παίρνουν θέση σε αυτήν, ενάντια στους αδύναμους, ενάντια στην λαϊκή πλειοψηφία. Η παράταξη όμως αυτή δεν πιστεύει σε καμμία διασπαστική της κοινωνίας θεωρία. Πιστεύει στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αξιοκρατική κοινωνική κινητικότητα, που αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της εθνικής ενότητας. Πιστεύει στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα μέσα σε ένα υγιές κι ανταγωνιστικό περιβάλλον, που όμως έχει κανόνες κι υψηλή εποπτεία του κράτους. Όλες δε οι σημαντικές κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας, που σήμερα καταλύονται από την κυβέρνηση του Μνημονίου και τους βοηθητικούς της, όπως επίσης και η βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, που επίσης κατελύθη επί του ελληνικού παρενδυτικού «σοσιαλισμού», ιστορικά είναι κληρονομιά της παράταξης μας και κανενός άλλου. Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν γράφει στην ούγια ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ΚΚΕ. Φραστικά την καπηλεύονται, ενώ οδήγησαν τους εργαζόμενους σε αλλεπάλληλες ήττες και απώλειες, αλλά οι πολιτικές πράξεις που την κατοχύρωσαν ανήκουν σε μας και δεν την εκχωρούμε.
Ο τεμαχισμός της κοινωνίας, η κατασυκοφάντηση ολόκληρων κατηγοριών εργαζομένων, είτε είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είτε ελεύθεροι επαγγελματίες, με στόχο να στρέψει το ένα κομμάτι του λαού ενάντια στο άλλο, είναι μια δολερή επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου με στόχο την υποταγή του Λαού.
Η Κεντροδεξιά, η παράταξη που κατάγεται από τις παραδόσεις του Λαϊκού Κόμματος και των Φιλελευθέρων, η μεγάλη φιλελεύθερη πατριωτική παράταξη ή θα είναι λαϊκή ή δεν θα υπάρχει. Γιατί απλούστατα η βάση της είναι κατεξοχήν λαϊκή, ποσοτικά και ποιοτικά.
Τα παράσιτα του δημοσίου χρήματος που υποδύονται τους «επιχειρηματίες» πόσοι είναι όλοι μαζί; Πεντακόσιοι, χίλιοι; Μαζί με συζύγους, γόνους, γκόμενες, εραστές και παρατρεχάμενους, πόσοι να είναι; Πέντε, δέκα χιλιάδες το πολύ. Αυτούς μια χαρά τους υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε όμως άλλα εννέα εκατομμύρια εννιακόσιες ενενήντα χιλιάδες να υπερασπίσουμε, τον λαό, υπέρ του οποίου υπάρχουν όλα κι από τον οποίο αντλούν νομιμοποίηση όλοι και όλα.
Οι ελάχιστοι αληθινοί αστοί, όχι οι επίγονοι μαυραγοριτών και πρακτόρων, όχι οι πρώην κομματικοί αφισοκολλητές που τα κονόμησαν λόγω «εσωτερικής πληροφόρησης», οι πραγματικοί ευπατρίδες – δημιουργοί, εκτός από εθνική έχουν και κοινωνική συνείδηση. Δεν δημιούργησαν πλούτο κλέβοντας το ΙΚΑ, την Εφορία ή τον ιδρώτα των εργαζομένων τους. Συνήθως δε έχουν «οπαδούς» κι όχι εργαζόμενους, γιατί ανταμείβουν τους καλούς και νοιάζονται για τους ανθρώπους τους. Όπως δε λέει ο λαός, «ο Θεός να σε φυλάει από αριστερό αφεντικό». Συνήθως αυτοί είναι οι πιο αδίστακτοι. Γιατί όταν έχεις ανατραφεί πολιτικά μακριά από τον ανθρωποκεντρισμό του Ελληνισμού και των Ιδεών του, όταν έχεις γαλουχηθεί με το βρώμικο γάλα του μηδενισμού, πιστεύοντας πως το άπαν είναι οι οικονομικοί μηχανισμοί κι όχι οι άνθρωποι, τότε ο ινστρούκτορας απέχει μια τρίχα απ’ το λαμόγιο. Το απέδειξε άλλωστε η μετάλλαξη και η ιστορία πολλών, που άδραξαν ευκαιρίες πλουτισμού μέσω προμηθειών και έργων επί του ελληνικού «υπαρκτού σουρρεαλισμού» από το 1981 κι εντεύθεν.
Κι επειδή είναι πολλοί της μόδας η συλλήβδην και συκοφαντική επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους, θα πω ότι δεν υπάρχουν αντιπαραγωγικοί εργαζόμενοι αλλά ανίκανες διοικήσεις, διοικήσεις που δεν εφαρμόζουν τον ένα και μόνο τρόπο διοίκησης: ποινές και αμοιβές. Τιμωρείς τους κακούς κι ανταμείβεις τους καλούς. Διότι το πρόβλημα στην δημόσια διοίκηση δεν είναι μόνο ο αριθμός των εργαζομένων αλλά και η ισοπέδωση. Και βέβαια η απουσία εμπνευσμένου σχεδίου για το παραγόμενο έργο. Όμως αυτό προϋποθέτει κι εμπνευσμένη διοίκηση. Πώς είναι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και το βαθύ πράσινο γραφειοκρατικό κράτος; Ε, καμμία σχέση.
Τον δημόσιο τομέα σίγουρα πρέπει να τον μικρύνουμε δραστικά και σταδιακά σε μέγεθος, να τον αναβαθμίσουμε ποιοτικά και να του δώσουμε αποτελεσματικότητα. Όμως αυτό δεν θα γίνει με την μηχανή του κιμά. Δεν θα γίνει εξευτελίζοντας τους ανθρώπους και πετώντας τους στον Καιάδα. Είναι διαχείριση Ανθρώπων κι όχι λογιστική πράξη.
Η μεγάλη παράταξη μας σαν στόχο έχει, και οφείλει να έχει, την σύνθεση κι όχι την διάσπαση, την δημιουργία κι όχι την καταστροφή. Να ενώσουμε την κοινωνία στην βάση, χωρίς να φοβόμαστε τις συγκρούσεις στην κορυφή.
Η δε σοβαρότερη και αποτελεσματικότερη, σε βάθος χρόνου, πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης κι εθνικής ενότητας είναι η ανασύσταση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Ό,τι κατεδάφισε το ΠΑΣΟΚ κι οι ψευτοπροοδευτικοί συνεργοί του σε 30 χρόνια, πρέπει να το ξαναχτίσουμε σε καλύτερα θεμέλια, σε υγιέστερο κι ανταγωνιστικότερο περιβάλλον. Οι Έλληνες θα πρέπει να ξαναγίνουν ελεύθεροι αγρότες, βιομήχανοι, βιοτέχνες, έμποροι. Μαζί με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, θα πρέπει να ξαναχτίσουμε φάμπρικες, να ναυπηγούμε πλοία, να γεμίσουμε τις αγορές του κόσμου με ανταγωνιστικά βιομηχανικά, βιοτεχνικά κι αγροτικά προϊόντα. Με ένα μικρό αλλά σοβαρό Δημόσιο που θα διασφαλίζει τους υγιείς κανόνες του παιχνιδιού. Έτσι θα παράγουμε αληθινό πλούτο, θα χτυπήσουμε την ανεργία, την ύφεση, θα ξοφλήσουμε χρέη. Έτσι θα ατενίσουμε τους λαμπρούς ορίζοντες και τις απάτητες κορφές που μας περιμένουν. Έτσι θα ενώσουμε τους ανθρώπους μας, την πολυτιμότερη «πρώτη ύλη» του Έθνους. Τότε, τώρα, πάντα.
(Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Δημοκρατία»)

Αντ.Σαμαράς:Οι υπεύθυνοι του σημερινού ναυάγιου δεν μπορούν να παριστάνουν άλλο τους… ναυαγοσώστες. Ο κύκλος αυτής της κυβέρνησης έκλεισε!

«Μετά από ενάμιση χρόνο σκληρών θυσιών του Ελληνικού λαού, η χθεσινοβραδινή απόφαση αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η πολιτική της κυβέρνησης ήταν και λαθεμένη και αδιέξοδη. Κι όπως ήλθαν τα πράγματα, αυτή η απόφαση ήταν, τελικά, αναπόφευκτη…
Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της αποτυχημένης πολιτικής ήλθε, δυστυχώς για τον κ. Παπανδρέου, κατευθείαν από τις Βρυξέλλες.
Τελικά, με το κούρεμα που αποφασίστηκε, το χρέος της χώρας μας το 2020 θα είναι όσο ήταν και το 2009, πριν μπούμε στο Μνημόνιο, δηλαδή 120% του ΑΕΠ!
Αυτή η κυβέρνηση, όχι μόνο μας έφερε δύο χρόνια φορο-επιδρομών και λιτότητας, αλλά χωρίς ίχνος ντροπής τολμά και πανηγυρίζει πως, σε εννιά χρόνια από σήμερα, το 2020, θα μας έχει φτάσει… και πάλι στο 2009!
Και μάλιστα υπό πολύ χειρότερες συνθήκες! Κι ενώ θα έχει εκποιηθεί μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας.
Τόσο καιρό τους προειδοποιώ ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο θα «κουρευτεί» το χρέος. Αλλά το πως η Ελληνική οικονομία θα βγει από την ύφεση, ώστε να βγάλει πρωτογενή πλεονάσματα και να μπορέσει κάποια στιγμή να ορθοποδήσει. Ώστε να ξεπληρώσει τα χρέη της. Και σήμερα με δικαιώνουν οι ίδιες οι επίσημες εκθέσεις…
Όλα, επομένως, εξαρτώνται πια από ένα πράγμα: Να τεθεί, πια ως προτεραιότητα η Ανάκαμψη! Και για να συμβεί αυτό, η πολιτική που εφαρμόζεται πρέπει να αλλάξει. Όχι να αλλάξουν οι στόχοι που έχουμε όλοι για τη μείωση του ελλείμματος. Αλλά να αλλάξουν αυτά που δεν αποδίδουν και εμποδίζουν την Ανάκαμψη. Όπως οι αλλεπάλληλες φοροεπιδρομές και οι αβάστακτες οριζόντιες περικοπές.
Αν δεν αλλάξουν όλα αυτά, δεν βρισκόμαστε πιο κοντά στη λύση. Αλλά μπροστά σε άλλα εννιά χρόνια φτώχειας και κατάρρευσης, που δεν αντέχει, ούτε η Οικονομία, ούτε η Κοινωνία.
Κι όπως φαίνεται, καμιά αναφορά δεν γίνεται σε Ανάκαμψη. Άρα το λάθος παραμένει και διαιωνίζεται…
Τώρα, ως προς το ίδιο το «κούρεμα»: η μείωση του χρέους θα είναι μικρότερη από τα 100 δισεκατομμύρια. Διότι θα υπάρχει προσαύξηση χρέους από την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ενώ δεν αναφέρεται τίποτε συγκεκριμένο για το τι θα συμβεί στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Αυτό είναι πολύ κρίσιμο γιατί αφορά τις συντάξεις εκατομμυρίων Ελλήνων. Λέγεται ότι υπάρχει εγγύηση γι’ αυτές. Πώς; Και από πού;
Επίσης, δεν διευκρινίζεται πως θα γίνει η βελτίωση της αξιοπιστίας των νέων ομολόγων, με τα οποία θα ανταλλαγούν τα παλιά. Και δεν είναι σαφές ακόμα σε ποιο βαθμό θα συμμετάσχουν εθελοντικά οι ιδιώτες, ώστε να μην υπάρξει «χρηματοδοτικό κενό»…
Ούτε διευκρινίζεται τι θα γίνει με τη ρευστότητα, που - θα το λέω συνέχεια - είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της Οικονομίας. Έχει στεγνώσει η αγορά.
Τέλος, είμαι βαθιά ανήσυχος για το τι επιπτώσεις θα έχει στην Ευρωζώνη αυτή η απόφαση, πέρα από τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους. Είναι φανερό ότι το Ταμείο Χρηματο-οικονομικής Σταθερότητας, το EFSF , δεν ενισχύεται επαρκώς για να αντιμετωπίσει τις κερδοσκοπικές πιέσεις στη δευτερογενή αγορά. Ούτε εξοπλίζεται αρκετά για να εξουδετερώσει τους κινδύνους «μεταδοτικότητας» της κρίσης. Μπορεί αυτό να μην αφορά άμεσα το ελληνικό χρέος, αλλά αφορά την Ευρωζώνη, της οποίας είμαστε και θα παραμείνουμε αναπόσπαστο μέρος. Άρα, μας αφορά κι έχουμε κάθε λόγο να προβληματιζόμαστε.
Η κυβέρνηση πρέπει να αναλογιστεί ότι τέσσερις φορές ως τώρα πανηγύρισε που μας… «έσωσε»: Όταν υπέγραφε το Μνημόνιο, το Μάιο του 2010. Όταν αποφασιζόταν η επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους μας, τον περασμένο Μάρτιο. Όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο, τον περασμένο Ιούλιο. Και όταν έκλεινε η Συμφωνία της 21^ης Ιουλίου. Στην τελευταία περίπτωση, μάλιστα, κόμπαζε ότι «έβαλε πάτο στο βαρέλι». Κι ότι διασφάλιζε τότε, τη «βιωσιμότητα του χρέους».
Έπεσε, βέβαια, έξω και τις τέσσερις φορές!
Και τώρα πανηγυρίζει που πέτυχε «κούρεμα» του χρέους, αυτό ακριβώς που ως πριν λίγο καιρό απέκλειε κατηγορηματικά με κάθε τρόπο.
Η Ελλάδα χρειάζεται πάνω απ’ όλα Ανάκαμψη της Οικονομίας. Αυτό πρέπει να είναι η προτεραιότητα όλων, για να βγάλουμε πρωτογενή πλεονάσματα, να βγούμε από την κρίση, να μπούμε σε δρόμο ανάπτυξης να αποκαταστήσουμε την κοινωνική συνοχή.
Και – το πιο σημαντικό απ’ όλα: να διαφυλάξουμε την εθνική μας κυριαρχία. Που δεν δικαιούμαστε, δεν μπορούμε και δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να την παραδώσουμε. Σε κανένα! Και με οποιοδήποτε τρόπο…
Άλλωστε, μας το απαγορεύει το Σύνταγμα και δεν το επιτρέπουν, ούτε οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες.
Η Νέα Δημοκρατία θα εξακολουθήσει να λέει “όχι” στο λάθος, να στηρίζει ο,τιδήποτε σωστό και να απορρίπτει εξ αρχής και χωρίς συζήτηση κάθε σκέψη για απώλεια εθνικής κυριαρχίας.
Όσοι, επομένως, πανηγυρίζουν πως θα φέρουν την Ελλάδα του 2020 πίσω στο 2009, να σοβαρευτούν!

Οι υπεύθυνοι του σημερινού ναυάγιου δεν μπορούν να παριστάνουν άλλο τους… ναυαγοσώστες. Ο κύκλος αυτής της κυβέρνησης έκλεισε!

Όμως, η Πατρίδα μας θα τα καταφέρει!
Αναλογιστείτε την ημέρα που ξημερώνει αύριο. Και να ’στε σίγουροι:
Όλοι μαζί θα σταθούμε στα πόδια μας. Κι όσοι στοιχηματίζουν ότι θα γονατίσουμε, θα χάσουν…
Η Ελλάδα δεν είναι «παρίας» στην Ευρώπη. Έχουμε δυνατότητες - και κυρίως ατσαλένια θέληση, το τσαγανό, να ορίσουμε τις τύχες μας και να εγγυηθούμε το μέλλον.
Χρόνια Πολλά σε όλους, για την αυριανή Εθνική επέτειο του ΟΧΙ!».

Πρέπει να μιλήσει ο κυρίαρχος λαός

«Πέστε, λοιπόν,  στον ήλιο νάβρει ένα καινούριο δρόμο,
τώρα πια που η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη,
 αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνεια του»!
(Οδυσσέας Ελύτης: «’Aσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό 
της Αλβανίας»)
Αυτές οι γραμμές γράφονται λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης. Δεν γνωρίζω ακόμα το ακριβές ύψος του κουρέματος, αλλά μικρή σημασία έχει  το τελικό ποσοστό. Η ουσία του πράγματος είναι ότι ύστερα από 536 ημέρες Μνημονίου και έξι …αποτυχημένες συμφωνίες, που μας ανακοινώθηκαν ως σωτήριες, η Ελλάδα οδηγήθηκε στο Πραιτώριο. Όλη η συζήτηση γίνεται πλέον για να επανέλθει το ελληνικό χρέος το 2021, στα επίπεδα του 2009! Μα, τότε γιατί ο ελληνικός λαός υποβάλλεται σ’  όλες αυτές τις αιματηρές θυσίες; Και αν το 120% θα είναι διαχειρίσιμο το 2021, γιατί δεν ήταν το 2009;
Λύνεται το πρόβλημα;
Ας επιχειρήσουμε κάποιες πρώτες διαπιστώσεις:
- Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση  θα επιχειρήσει να μας πείσει, πως έσωσε εκ νέου τη χώρα. Προφανώς και δεν την έσωσε. Το ακριβώς αντίθετο! Ο κ. Παπανδρέου μας οδηγεί σ’ ένα βαρύ  και μακρύ χειμώνα. Γιατί, αν το «κούρεμα» ήταν ….σωτηρία, δεν θα χρειαζόταν να υποβληθούμε σ’ όλη αυτή την ταλαιπωρία για να φτάσουμε ως εδώ.
- Όσο θα συνεχίζεται αυτή η βίαιη  πολιτική, με τις περικοπές και την αβάσταχτη φορολογία, πολύ σύντομα ακόμα και ένα κούρεμα της τάξεως του 50%, δεν θα θεωρηθεί ικανοποιητικό, με αποτέλεσμα να  αρχίσει νέος γύρος πιέσεων, όπως ακριβώς έγινε και μετά την απόφαση της 21^ης Ιουλίου.
- Πολύ φοβούμαι, πώς αν η ελληνική οικονομία παραμένει σε βαθιά ύφεση  το αίτημα  για έξοδο της χώρας μας από το ευρώ θα βρει τόσους πολλούς και ισχυρούς υποστηρικτές, που θα είναι ένας δρόμος τον οποίον δύσκολα θα αποφύγουμε.
- Μετά το κούρεμα,  η πρόσβαση της  Ελλάδος στις αγορές θα είναι  απαγορευτική  για  πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον για μια δεκαετία. Αυτό σημαίνει πώς για όλη αυτή την περίοδο θα  εξαρτώμεθα πλήρως για χρηματοδότηση από την Τρόϊκα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
- Όπως φαίνεται, το τίμημα που πρέπει να καταβάλλουμε για τη σωτηρία μας είναι βαρύ. Είναι ατιμωτικό. Πιθανότατα δυσβάσταχτο. Σε οικονομικό επίπεδο η Ελλάδα θα βυθιστεί σε μια παρατεταμένη λιτότητα που θα συμπιέσει το βιοτικό μας επίπεδο πολλές δεκαετίες πίσω.
- Επί πλέον οι τράπεζες για να συναινέσουν στο «κούρεμα» έχουν απαιτήσει και πιθανότατα λάβει,  «high-quality collateral in guarantees»,όπως έλεγαν οι πληροφορίες. Απομένει να μάθουμε σε τι ακριβώς συνίστανται αυτές οι εγγυήσεις.
- Πρέπει να καταστεί απολύτως ξεκάθαρο, ποιες θα είναι επιπτώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία γιατί με την παράταση της λιτότητας και την έξαρση της ανεργίας, μια δραματική απομείωση των περιουσιακών τους στοιχείων, θα ισοδυναμεί με ολική κατάρρευση.
- Σε πολιτικό επίπεδο, η Ελλάδα τίθεται υπό την επιτροπεία της Τρόϊκα. Προφανώς και δεν θα λέγεται έτσι ωμά στα συμπεράσματα της Συνόδου (θα βρεθεί ένας διπλωματικός τρόπος για να ειπωθεί  κομψά), αλλά αυτή είναι η ουσία. Οι «μπάστακες» για τους οποίους είχε μιλήσει ο κ. Σκανδαλίδης, οσονούπω, θα του χτυπήσουν την πόρτα! Ήδη χθές ο κ. Ραϊμπάχ έκανε μια πρώτη …δοκιμή για αυτό που έρχεται.
Τι γίνεται από εδώ και πέρα;
Πρόκειται για τραγική ειρωνεία που ο κ. Παπανδρέου παρέδωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση της χώρας παραμονές του «ΟΧΙ».  Αναμφίβολα οι ευθύνες του είναι τεράστιες γιατί φτάσαμε εδώ και κυρίως γιατί επελέγη μια λύση την οποία ο ίδιος, μόλις πρίν από λίγους μήνες θεωρούσε καταστροφική. Πρέπει να εξηγήσει ο κ. Παπανδρέου στον ελληνικό λαό, πότε μας έλεγε την αλήθεια, αν και μάλλον έχει πάρει οριστικό διαζύγιο από την ειλικρίνεια.
Όπως προείπα, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο κ. Παπανδρέου θα μας εμφανίσει και αυτή τη συμφωνία ως ….επιτυχία. Το έχει ξανακάνει άλλωστε, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την 21^η Ιουλίου. Όμως, ότι και να πεί,  είναι  ο Πρωθυπουργός της χρεοκοπίας.
Από σήμερα, την πατρίδα μας την  περιμένουν δύσκολες μέρες και ακόμα δυσκολότερες αποφάσεις. Θα τα αποδεχθούμε  αδιαμαρτύρητα;
Ποια είναι τα πολιτικά ερωτήματα;
1. Η όποια συμφωνία υπερβαίνει κατά πολύ το βίο αυτής της κυβέρνησης, άρα ο κ. Παπανδρέου  δεν είχε  την πολιτική νομιμοποίηση να δεσμεύσει τη χώρα για τόσο σοβαρά πράγματα και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Επομένως, ότι υπέγραψε τελεί  υπό την τελική αίρεση του ελληνικού λαού, ο οποίος δεν τον είχε εξουσιοδοτήσει  προς  τούτο.
2. Η έγκριση αυτής της συμφωνίας δεν μπορεί να γίνει από την παρούσα Βουλή για δύο λόγους. Πρώτον γιατί αυτή η Βουλή εξελέγη με εντελώς διαφορετική εντολή. Και δεύτερον, γιατί βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τη βούληση του εκλογικού Σώματος.
3. Επειδή ακριβώς η νέα συμφωνία δεσμεύει την Πατρίδα μας για πολλά χρόνια, επιβάλλεται να  αποφανθεί ο Ελληνικός λαός. Αυτό προφανώς και μπορεί να γίνει μ’ έναν τρόπο: εκλογές.
4. Αν παρ’ όλα αυτά ο κ.  Παπανδρέου αποτολμήσει να κυρώσει τη συμφωνία με την Κοινοβουλευτική του πλειοψηφία, τότε είναι καθήκον της αντιπολίτευσης να την καταψηφίσει.
5. Στο ερώτημα τι θα γίνει, αν η συμφωνία δεν κυρωθεί από τη Βουλή, η απάντηση είναι μάλλον απλή. Η συμφωνία αυτή δεσμεύει την Ελλάδα για μια δεκαετία τουλάχιστον, άρα  πρέπει να  ερωτηθεί ο  λαός αν συμφωνεί με τις πολιτικές που απορρέουν απ’ αυτήν.  Και θα είναι μέγα ολίσθημα εκ μέρους του κ. Παπανδρέου και πρωτοφανής περιφρόνηση του ελληνικού λαού , αν προεξοφλήσει την ετυμηγορία του.
Καθώς αύριο είναι μια Μεγάλη Ημέρα, θα ήθελα να κλείσω με ένα ακόμα απόσπασμα του Ελύτη:
«Τώρα χτυπάει πιο γλήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
-του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία.
 Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο:
Ελευθερία
-για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.
Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στά νερά,
καράβια μ’ ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες…
Παιδιά! Δεν είναι άλλη γη ωραιότερη!..»
Η ιστορία δεν γράφεται με τα ναι….Αλλιώς, δεν θα υπήρχε Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, το Έπος του ’40….
Τελικά, μπορεί να ήταν  σημαδιακό  που έγινε τέτοιες μέρες…
Με  τη γαλανόλευκη στα μπαλκόνια, ίσως αναλογιστούμε από πού ερχόμαστε και τι έχουμε υποχρέωση να διαιωνίζουμε…
Κώστας Ροδινός

Τι έλεγε ο Γ. Παπανδρέου για το “κούρεμα”;

Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Συνέδριο του Economist, 18-05-2011

Σε ό,τι αφορά την  αναδιάρθρωση του χρέους. Ξέρω ότι  πολλοί αναλυτές το συζητούν και πολλοί ήδη το έχουν προεξοφλήσει. Όμως, η Ελληνική Κυβέρνηση, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και άλλες χώρες της  Ευρωζώνης, όλοι συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το κόστος θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα εν δυνάμει οφέλη, για τους πολίτες μας, για την οικονομία μας, για το ελληνικό και ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, για όλη την Ευρωζώνη.Συνεχίζουμε, λοιπόν, να κάνουμε αυτό που πρέπει: θα δημιουργήσουμε ένα πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αναπτυχθεί και πάλι η οικονομία μας, μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Και θα χρησιμοποιήσουμε τα περιουσιακά μας στοιχεία, για να μειώσουμε το χρέος. Κάθε άλλη συζήτηση είναι απλώς παραπλανητική και εμείς αρνούμαστε να ακολουθήσουμε.

Διάσκεψη για την Προοδευτική Διακυβέρνηση στο Όσλο (13 Μαΐου), 16-05-2011

Και ήδη, είναι εμφανή τα πρώτα θετικά αποτελέσματα: αύξηση κατά 40% των εξαγωγών, ελπιδοφόρα πορεία του τουρισμού για φέτος, άνοδος του αγροτικού τομέα και επικείμενες επιδοτήσεις θέσεων εργασίας. Κινούμαστε προς την κατεύθυνση της πράσινης οικονομίας και επενδύουμε σε αυτήν. Ακόμη και το ΔΝΤ σήμερα δήλωσε ότι το χρέος μας είναι βιώσιμο: μπορούμε να διαχειριστούμε το χρέος μας, χωρίς αναδιάρθρωση.
Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο γερμανικό περιοδικό «STERN», 24-03-2011
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:  Έχουμε συζητήσει ανοικτά με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, όλα τα σενάρια, ακόμα και το «κούρεμα» χρέους. Επιλέξαμε να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Παρόλα αυτά, όμως, θα μειωνόταν έτσι το χρέος. Και θα πλήρωναν και οι πιστωτές το μερίδιό τους, όχι μόνο οι φορολογούμενοι.
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:  Τίθεται το ερώτημα: είναι η Γερμανία πρόθυμη να αναλάβει το ρίσκο που θα σήμαινε για τις γερμανικές τράπεζες μια αναδιάρθρωση του χρέους;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχουν απαιτήσεις, που ανέρχονται σε 69 δις δολάρια. Να σώσουμε λοιπόν την Ελλάδα, προκειμένου να σώσουμε τις τράπεζές μας; Δεν γίνεται έτσι περισσότερο δημοφιλής η βοήθεια.
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Μια αναδιάρθρωση θα οδηγούσε, πιθανόν, στην κατάρρευση ελληνικών τραπεζών. Αλλά και γερμανικές τράπεζες θα μπορούσαν να καταρρεύσουν. Εκτός τούτου, θα οδηγούμασταν σε χιονοστιβάδα κερδοσκοπικών επιθέσεων σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ένα τέτοιο τίμημα δεν θα μπορούσε να το πληρώσει η Ευρώπη.

Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην γαλλική εφημερίδα «LE MONDE», Αθήνα, 10 Μαρτίου 2011

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχετε επαναλάβει αρκετές φορές ότι δεν προβέπεται μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ωστόσο, μεγάλος αριθμός οικονομικών αναλυτών, τη θεωρούν αναπόφευκτη. Ποιες θα ήταν οι συνέπειες;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Η αναδιάρθρωση θα γινόταν εις βάρος της αξιοπιστίας της χώρας μας και της υγείας του εθνικού και ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Θα οδηγούσε στην κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και θα προκαλούσε μια χιονοστοιβάδα κερδοσκοπικών επιθέσεων σε μεγάλο αριθμό άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Επιπλέον, μια αναδιάρθρωση θα σήμαινε την άμεση και ουσιαστική οικονομική ζημία των συνταξιοδοτικών Ταμείων στην Ελλάδα, τα οποία έχουν επενδύσει τις οικονομίες των συμπολιτών μας σε κρατικά ομόλογα. Πρόκειται για ένα τίμημα πολύ βαρύ. Ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι προς το συμφέρον της ελληνικής οικονομίας, των ελληνικών τραπεζών, των Ελλήνων πολιτών, αλλά ούτε και της ευρωπαϊκής οικονομίας. Με λίγα λόγια, η αναδιάρθρωση δεν βρίσκεται στην ατζέντα της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Δηλώσεις Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου και Καγκελαρίου της Γερμανίας Angela Merkel μετά τη συνάντησή τους στο Βερολίνο, 23-02-2011

ΕΡΩΤΗΣΗ:  Κύριε Πρωθυπουργέ, πριν την από επίσκεψή σας εδώ, μια ομάδα επιφανών οικονομολόγων έκαναν τις προσθέσεις τους και υπολόγισαν ότι, παρά τις προσπάθειές σας, η Κυβέρνησή σας, μετά το 2013, θα αντιμετωπίσει ένα υψηλότερο χρέος από το σημερινό, καθώς και ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολη η αναχρηματοδότηση των κεφαλαιαγορών. Πιστεύετε ότι μπορείτε να αποφύγετε το «κούρεμα» ή, πιστεύετε ότι αυτό θα είναι εφικτό, μόνο με την παράταση του προγράμματος, όπως άφησε να εννοηθεί η Καγκελάριος;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Έχουμε εκπονήσει ένα συνολικό πρόγραμμα, το οποίο στηρίζεται στην προϋπόθεση ότι, είμαστε αξιόπιστοι απέναντι στις αγορές και στους πιστωτές μας, επομένως, δεν θα υπάρξει ανάγκη αναδιάρθρωσης ή «κουρέματος».
Όντως, το χρέος  αυξάνεται, γιατί το έλλειμμα υπάρχει  ακόμα, έστω κι αν το περιορίσαμε κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες. Το έλλειμμα παραμένει υψηλό, περίπου 9,5%, και θα το περιορίσουμε περαιτέρω τα επόμενα χρόνια. Αυτό θα μας επιτρέψει να μειώσουμε και το χρέος μας και να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό αποτελεί κομμάτι του προγράμματος. Γνωρίζαμε ότι το χρέος θα ανέβαινε, πριν αρχίσει να περιορίζεται. Δεν είναι τίποτα το καινούργιο, είναι τμήμα του προγράμματος.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα συνολικό πακέτο, για να εξασφαλίσουμε ένα αίσθημα  ασφάλειας στην Ευρώπη. Η ασφάλεια, η σταθερότητα της Ευρωζώνης, κυρίως, και η βιωσιμότητα του ευρώ, θα βοηθήσουν το γενικότερο κλίμα. Υπάρχουν βέβαια πολλοί τρόποι διαχείρισης του χρέους, που δεν περιλαμβάνουν το «κούρεμα».

Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εφημερίδα «REAL NEWS», Αθήνα, 31 Οκτωβρίου 2010

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Παρά τις επανειλημμένες διαψεύσεις για την πιθανότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, το σενάριο αυτό εξακολουθεί να κυκλοφορεί στις αγορές. Μήπως τελικά η επαναδιαπραγμάτευση χρέους, υπό όρους, θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Δεν συζητάμε τέτοιο ενδεχόμενο. Η Ελλάδα θα πετύχει τους στόχους της. Τα σενάρια αυτά προέρχονται από εκείνους που δεν θέλουν την επιτυχία μας. Είναι οι ίδιοι που επένδυαν στην χρεοκοπία της χώρας. Ο Ελληνικός λαός θα τους διαψεύσει ακόμη μια φορά.

Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η μεταρρύθμιση της συνθήκης της Λισαβόνας που  αποφασίστηκε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής  στις Βρυξέλλες αλλάζει τον τρόπο  αντιμετώπισης όποιας χώρας της  ευρωζώνης χρεοκοπήσει. Πολλοί είναι  αυτό, κύριε πρόεδρε, που φοβούνται ότι η νέα αυτή συνθήκη είναι ένα κοστούμι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Ελλάδος. Και ότι μέσα από μια διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους ενδέχεται να μας οδηγήσουν εκτός ευρωζώνης. Φοβάστε μια, έστω και ακραία, τέτοια προοπτική;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Στη χώρα μας έχουμε πια χορτάσει από ιστορίες συνωμοσίας.
Βλέπετε τι γίνεται στην Ευρώπη, τι συμβαίνει στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία.
Δεν είμαστε  το επίκεντρο του κόσμου, και όχι, η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πιο σοβαρές ασχολίες από το συνωμοτεί  κατά μιας χώρας που αντιπροσωπεύει το 3% του πληθυσμού της.
Δεν φοβάμαι μήπως βρεθούμε εκτός ευρωζώνης γιατί αυτό είναι εκτός πραγματικότητας.
Και σε τελευταία  ανάλυση, στο χέρι μας είναι όχι  μόνο να το αποτρέψουμε, αλλά και να βγούμε οριστικά από την κρίση  και με το τέλος του μνημονίου  να κάνουμε μια νέα αρχή στη  χώρα μας, απαλλαγμένοι από κινδύνους, εξαρτήσεις, επιτηρήσεις και δυσβάσταχτα ελλείμματα.

Συνέντευξη Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην γαλλική εφημερίδα «LE FIGARO»

Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 2010
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία θεωρείται αναπόφευκτη από ορισμένους, δεν θα μπορούσε να είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Το σενάριο αυτό αποκλείεται. Θα ήταν μια καταστροφή για τους Έλληνες πολίτες, με δεδομένες τις θυσίες που έχουν αποδεχτεί, θα ήταν μια καταστροφή για την εμπιστοσύνη τους έναντι της Ευρώπης και του ευρώ. Συνεχίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση. Έχουμε ήδη διαψεύσει όσους υποστήριζαν ότι η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να βάλει τάξη στα δημόσια οικονομικά της. Η προσπάθεια αυτή συνεχίζεται.
http://www.antinews.gr/

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΝΟΔΕ ΝΔ ΣΕΡΡΩΝ ΚΩΣΤΑ ΣΤΑΓΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

Κυρίες και κύριοι

Σήμερα είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι ολοκληρώθηκε και βρίσκεται στη διάθεση των Σερραίων  (διεύθυνση: www.nodeserron.blogspot.com) ο διακτυακός τόπος της ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΔΙΟΙΚΟΥΣΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΝΟΜΟΥ ΣΕΡΡΩΝ.

Μέσω του ιστοχώρου αυτού, κάθε χρήστης θα μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στο σύνολο των πληροφοριών που αφορούν τις θέσεις και τις προτάσεις  της Νέας Δημοκρατίας σε εθνικό επίπεδο αλλά και τις θέσεις και τις προτάσεις μας για τα τοπικά προβλήματα του Νομού Σερρών.

Η παρουσίαση γίνεται σε μια εποχή που η κυβερνητική απραξία μας έχει γεμίσει με μελαγχολία και άπειρα ερωτηματικά . Εμείς δεν μείναμε στην καταγραφή της κατάστασης εν είδη μνημοσύνου . Δώσαμε πολιτικές απαντήσεις για τα προβλήματα  που αντιμετωπίζει   η πατρίδα μας .

Η ιστοσελίδα αυτή έχει στόχο να συμβάλει στην έγκαιρη και έγκυρη  ενημέρωση των συμπολιτών μας. Να είναι μια χρηστική σελίδα που θα βοηθά όχι μόνο τα μέλη και τους φίλους της Νέας Δημοκρατίας αλλά κυρίως να αποτελεί ένα βήμα γόνιμου διαλόγου θέσεων και προτάσεων, με όλους τους κομματικούς και κοινωνικούς σχηματισμούς στο Νομό μας. Στόχος μας η ιστοσελίδα αυτή να είναι και χρήσιμη και χρηστική αλλά και αξιόπιστη πέρα από στείρες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Είναι σε όλους μας γνωστό ότι το διαδίκτυο  απευθύνεται σε όλους τους συμπολίτες μας χωρίς αποκλεισμούς . Μας δίνει τη δυνατότητα  να περάσουμε έμπρακτα χωρίς εντάσεις και λαϊκισμούς τις θέσεις και τις απόψεις μας.

Η δουλειά που έγινε  από όλους όσους ασχολήθηκαν για την κατασκευή της ιστοσελίδας είναι εξαιρετική. Παράλληλα   συνεχίσαμε, με στόχο την ανάπτυξη και άλλων  ηλεκτρονικών υπηρεσιών στο χώρο της Κοινωνικής Δικτύωσης (facebook, twitter κ.λ.π) με στόχο  την περαιτέρω αξιοποίησή τους, προς όφελος των Σερραίων πολιτών.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι η ενημέρωση και η επικοινωνία ειδικά αυτούς τους καιρούς είναι ευθύνη του καθενός μας. Ευθύνη απέναντι στους συμπολίτες μας, στους συγγενείς μας, στα παιδιά μας, σε μας τους ίδιους. Όσο πιο γρήγορα μπορούμε να ενημερώνουμε τους συμπολίτες μας, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε  να δείξουμε ακόμη και στους πιο δύσπιστους ότι και άλλος δρόμος υπάρχει και λύσεις υπάρχουν. Αυτά δηλαδή που εδώ και καιρό πρεσβεύει η Νέα Δημοκρατία και ο πρόεδρος της Αντώνης Σαμαράς.

 Αυτό προσδοκούμε να κάνουμε  και αυτό θα κάνουμε.

Ευχαριστώ.