Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ

Η κορύφωση του σύγχρονου νεοελληνικού δράματος μπορεί να γεννήσει ελπίδα και κάθαρση υπό μία και μοναδική προϋπόθεση: Να υποβάλουμε τους φόβους μας στη δοκιμασία της λογικής. Και η λογική λέει ότι η μέχρι σήμερα πολιτική αποτίμηση της συστημικής και όχι απλώς οικονομικής κρίσης, που διέρχεται ο τόπος, είναι απολύτως παρανοϊκή. Και αυτό γιατί ενώ η οικονομία θριάμβευσε επί της πολιτικής και επέβαλε τους όρους της στο νεοελληνικό δράμα, παρά ταύτα συμβαίνει το παράδοξο να μην ευημερούν ούτε οι αριθμοί, ούτε και οι άνθρωποι. Βέβαια, ακόμη και μέσα σε αυτόν το ορυμαγδό της ασυναρτησίας και της παράνοιας που ζήσαμε την εβδομάδα που πέρασε, αποδείχτηκε ότι όντως στη «Δημοκρατία» δεν υπάρχουν αδιέξοδα και ο τρίτος δρόμος έμελε να είναι οι τραπεζίτες. Ως εδώ καλά ή, για να ακριβολογούμε, σχεδόν καλά. Θα ήμουν μάλιστα από τους τελευταίους που θα ευχόταν να αποτύχει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Όμως, ακόμη κι έτσι, όλοι οι Έλληνες σήμερα ζουν με μια αγωνία: Θα είναι η Ελλάδα η επόμενη Αργεντινή;

Μάλλον η απάντηση στο ερώτημα δεν εξαρτάται πλέον και πολύ από εμάς. Παίξαμε και χάσαμε. Όχι τώρα, αλλά εδώ και τρεις δεκαετίες. Απλώς σήμερα, η Ευρώπη, «καπελωμένη» πλέον από τους Γερμανούς, ραγδαία αλλάζει ερήμην μας. Οι ευρωπαϊκές συνθήκες άμεσα θα αναθεωρηθούν, ενώ επισπεύδεται ταχύτατα μιας μορφής πιο σφιχτή ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση εξαιτίας μας, αλλά δυστυχώς χωρίς εμάς. Το ευρωπαϊκό κέντρο αρνείται πεισματικά να δώσει τις αναγκαίες ανάσες ανάπτυξης στην περιφέρεια και, εκτός απροόπτου, η χώρας μας σύντομα θα βρεθεί στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτή, στη δεύτερη ταχύτητα των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Τι γίνεται τελικά; Μήπως ζούμε την τελευταία πράξης μιας εξωθεσμικής συνωμοσίας σε βάρος μας; Είναι τελικά «λευτερία να μάχεσαι στη γη χωρίς ελπίδα»;

Τα πράγματα μάλλον είναι απλά και δυσάρεστα. Δεν μας χρειάζονται στην ευρωζώνη και δεν αποκλείουν πλέον το ενδεχόμενο να μας πετάξουν εκτός, διότι απλούστατα τους κάνουμε μεγαλύτερη ζημία από το κέρδος που ενδεχομένως αποκομίζουν από εμάς. Ο στενός ευρωπαϊκός πυρήνας, που κατά βάση στήθηκε γύρω από τον άξονα Βερολίνου – Παρισιού, αντιλαμβάνεται την Ευρώπη ως ένα κλειστό κλαμπ υμετέρων που δεν μπορεί και δεν πρέπει να μολύνεται από την πλέμπα του ευρωπαϊκού νότου. Αυτό είναι όμως η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η δική μας αβελτηρία να αλλάξουμε τα πράγματα στον τόπο μας, στο σπίτι μας. Συνηθίσαμε να αλλάζουμε τις λέξεις αλλά όχι την ουσία. Έτσι, χρόνια τώρα, ρίχνουμε τη σκόνη κάτω από το χαλί, ώσπου μας πρόδωσε η βρώμα και η δυσοσμία των δικών μας ακαθαρσιών. Ναι, δεν μας θέλουν πλέον οι Γερμανοί στην Ευρώπη, αλλά κάναμε και εμείς τα πάντα για να τους πείσουμε ότι είμαστε το πλέον δυσεπίλυτο σκέλος του προβλήματος που δημιουργήθηκε από μια άκρως χωλή και ατελή Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ).

Οι μεγάλες ιδέες γεννιούνται στην καρδιά, οι έξυπνες στο κεφάλι. Και ο τόπος μας εδώ που κατάντησε, χρειάζεται ανθρώπους και με καρδιά και με γνώση για ένα και μόνο σκοπό, να επανακτήσει τον ίδιο του τον ελληνικό εαυτό που έχασε στην παραζάλη και στο πανηγύρι της παράλογης ευμάρειας από το 1981 και μετά. Βρισκόμαστε σε ένα από τα γυρίσματα της ιστορίας μας και σήμερα αυτό είναι αντιληπτό από όλους. Θα πάμε σε θεσμικές εκπτώσεις των κεκτημένων μας ή σε ραγδαίες εκπτώσεις των κεκτημένων θεσμών της χώρας; Αυτό είναι το δίλημμα και ταυτόχρονα το διακύβευμα της ελληνικής κρίσης. Επιβάλλεται άμεση συνταγματική αναθεώρηση. Αυτή η κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας και η παρούσα Βουλή πρέπει να αποφασίσει ότι η επόμενη, που θα προκύψει μετά τις εκλογές, θα είναι αναθεωρητική. Τι πρέπει να αλλάξει το ξέρουμε. Δεν μπορούμε να χτίσουμε το αύριο αυτής της χώρας για άλλη μια φορά με συμβιβασμούς. Γιατί «ο συμβιβασμός είναι καλή ομπρέλα, αλλά κακή στέγη».

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΓΚΟΛΕΜΗΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

ΣΕΡΡΕΣ